மனதின் மௌன மொழி

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமதி என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குத் தன் கணவன் கதிர் மீது அளவற்ற அன்பு இருந்தது. ஒருமுறை, கதிர் தன் வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவன் சென்ற நாள் முதல், இளமதியின் உலகம் மந்தமாகிவிட்டது. அவள் எதைச் செய்தாலும் அவனது நினைவுகள் மட்டுமே வந்தன. உணவு சுவைக்கவில்லை, தூக்கம் வரவில்லை. ஒரு நாள் மாலை, ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து வானத்தைப் பார்த்தபடி அவள் தன் மனதிற்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டிருந்தாள். 'என் நெஞ்சமே, நீயும் என்னைப் போலவே வாடுகிறாயா? இந்தத் தனிமையையும், இந்தத் துயரத்தையும் போக்க என்ன மருந்து வேண்டும்? எத்தனையோ மருந்துகள் உலகில் உள்ளன, ஆனால் என் மனதின் இந்தத் தவிப்பிற்கு ஏதேனும் ஒரு மருந்து இருக்குமா?' என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள். அவள் அழுதது உடல் வலியால் அல்ல, அன்பின் ஏக்கத்தால். அப்போது அவளது தங்கை நிலா அங்கு வந்து, அவளது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, 'அக்கா, இந்தத் துயரம் ஒரு நோய் அல்ல, இது நீ காட்டும் அன்பின் ஆழம். கதிர் விரைவில் திரும்பி வருவான், அதுவரை உன் மனதை அன்பான நினைவுகளால் நிரப்பு' என்று ஆறுதல் கூறினாள். நிலாவின் வார்த்தைகள் இளமதியின் மனதிற்கு ஒரு மருந்தாக அமைந்தன. அவள் மெல்ல புன்னகைத்தாள்.