உண்மையான அன்பின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு கடின உழைப்பாளி, ஆனால் சில நேரங்களில் வேலையின் அழுத்தத்தால் இளமதியிடம் பேசாமல் அமைதியாக இருப்பான். ஒரு நாள், கதிர் ஒரு பெரிய வேலையில் தோல்வியடைந்தான். அவன் மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் இருந்தான். இளமதியிடம் பேசாமல், முகத்தை வைத்துக் கொள்ளாமல் ஒதுங்கியிருந்தான். இளமதி வருத்தமடைந்தாள். 'அவர் என்னை வெறுக்கத் தொடங்கிவிட்டாரா?' என்று அவள் மனம் கலங்கியது. ஆனால், அவள் கதிரின் மௌனத்தைப் பார்த்தபோது, அது வெறுப்பல்ல, அது ஒரு தற்காலிகமான மனப் போராட்டம் என்பதை உணர்ந்தாள். அவள் அவனிடம் கோபப்படாமல், அமைதியாக ஒரு கோப்பை தேநீருடன் அவனருகே அமர்ந்தாள். அவனது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, 'உங்களுக்குத் தெரியாது, ஆனால் நீங்கள் என்னுடன் இருக்கும்போதுதான் நான் முழுமையடைகிறேன்' என்று மென்மையாகச் சொன்னாள். கதிரின் கண்கள் கலங்கின. அவன் தன் தோல்வியைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினான். அவன் இளமதியை வெறுக்கவில்லை, மாறாகத் தன் தோல்வியால் ஏற்பட்ட பயத்தில் இருந்தான். அன்புள்ளவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசாமல் இருக்கும்போது, அது வெறுப்பினால் வருவதல்ல, அது ஒரு மனநிலை மாற்றம் மட்டுமே என்பதை இளமதி புரிந்து கொண்டாள்.