மனதின் ஆளாத நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குத் திருமணமான சில காலம் தான் ஆகியிருந்தது. அவளது கணவன் கதிர் ஒரு நேர்மையான மனிதன். ஒரு நாள் இரவு, ஊரே அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த போது, இளவேனிலுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அவளது மனம் ஏதோ ஒரு தேடலில் இருந்தது. ஒரு சிறிய ஆசை, ஒரு சிறு ஈர்ப்பு அவளது சிந்தனையைத் தடுத்தது. அந்த ஆசை அவளது நிம்மதியைக் குலைத்தது. அவள் கண்ணாடியைப் பார்த்தபோது, அவளது கண்கள் களைப்படைந்திருந்தாலும், அவளது மனம் மட்டும் ஓய்வெடுக்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஆசை ஒரு கருணையற்ற அரசன் போல அவளது மனதை ஆளத் தொடங்கியது. 'இது ஏன் இவ்வளவு வலிமையாக இருக்கிறது?' என்று அவள் வியந்தாள். அந்தத் தருணத்தில் அவளுக்குப் புரிந்தது, ஒரு மனிதன் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால், அந்த உணர்ச்சிகளே அவனைத் தூங்கவிடாமல் தடுத்துத் தவிப்பார் என்று. அவள் மெல்லக் கண்களை மூடி, தன் மனதிற்கு அமைதியைத் தேடி, தன் கணவனின் அன்பையும், தன் கடமையையும் நினைத்துத் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டாள்.