கண்களால் காணும் மருந்து

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிர் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். கதிர் ஒரு சிற்பி, வேலை நிமித்தமாக அடிக்கடி வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருக்கும். ஒருமுறை, கதிர் நீண்ட நாட்களுக்கு ஒரு பெரிய திட்டத்திற்காக ஊரை விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கதிர் சென்ற பிறகு, இளவேனில் மிகவும் சோகமடைந்தாள். அவளது முகம் வாடிப் போனது, அவளது தோள்களில் இருந்த அந்தப் பொலிவு மறைந்து, ஒருவித சோர்வும் மெலிவும் அவளைத் தழுவியது. அவள் எதிலும் கவனம் செலுத்தவில்லை, எப்போதும் கதிரின் நினைவிலேயே இருந்தாள். ஒரு வாரம் கழித்து, கதிர் எதிர்பாராத விதமாகத் திரும்பினான். அவன் வாசலில் வந்து நின்றதைக் கண்டதும், இளவேனிலின் கண்கள் பிரகாசித்தன. அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தபோது, அவளது சோகம் மெல்ல மெல்ல மறைந்தது. அவனது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தபோது, அவளது முகத்தில் மீண்டும் புன்னகையும், தோள்களில் பழைய பொலிவும் திரும்பியது. அவனைக் கண்ட அந்த ஒரு நிமிடம், அவளது உடல் மற்றும் மன ரீதியான சோர்வை முழுமையாக நீக்கிவிட்டது. அன்பானவர்களின் presence (இருப்பு) ஒரு சிறந்த மருந்தாக மாறியது.