மௌனமான வளையல்களின் செய்தி

அலைகடல் ஓரம் அமைந்த ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுடைய கணவன் கதிர், கடலோரப் பகுதியில் மீன் பிடிக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தான். ஒரு நாள் மாலை, கதிர் கடலுக்குச் சென்றபோது, இளமதி கடற்கரையில் அமர்ந்து அலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் அழகான தங்க வளையல்கள் இருந்தன. திடீரென்று, ஒரு நிமிடம் அவள் மனம் பாரமானது. கதிர் இன்னும் வரவில்லை என்ற எண்ணம் அவளை வாட்டியது. அவள் கைகளைத் தட்டியபோது, அந்த வளையல்கள் அவளது மணிக்கட்டைச் சுற்றியே ஒருவிதமான இறுக்கத்தையும், ஒருவிதமான தனிமையையும் உணர்த்தியது போலத் தோன்றியது. அவள் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவள் மனதிற்குள் இருக்கும் பிரிவின் வலியை, அவளது வளையல்களே முதலில் உணர்ந்துவிட்டன என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. அந்த வளையல்கள் அவளது கணவனின் வருகையை எதிர்பார்த்துத் துடித்தன. சிறிது நேரத்தில் கதிர் கரைக்கு வந்தான். அவனைக் கண்டதும் இளமதியின் முகம் மலர்ந்தது. அவளது மௌனமான காத்திருப்புக்கும், அந்த வளையல்களின் உணர்வுக்கும் கதிர் ஒரு புன்னகையோடு பதில் சொன்னான்.