மௌனத்தின் மொழி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற பெண்ணும் அவளது கணவன் கதிர் என்பவனும் வசித்து வந்தனர். ஒரு மாலை வேளையில், இருவரும் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கதிர் அன்று வேலையில் சற்று சோர்வாகவும், மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு கவலையுடனும் இருந்தான். அவனிடம் என்ன நடந்தது என்று இளவேனில் நேரடியாகக் கேட்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவள் மென்மையாக அவனது கண்களைப் பார்த்தாள். பிறகு, அவளது கையில் இருந்த வளையல்களைத் தடவிக்கொண்டே, தனது மென்மையான தோள்களைச் சரிசெய்து கொண்டு, மெதுவாகத் தனது பாதங்களைச் சுட்டிக்காட்டிப் பார்த்தாள். அந்தச் சிறு சிறு அசைவுகள் கதிரின் மனதிற்குள் இருந்த பாரத்தை இறக்கி வைத்தன. அவள் சொல்லாத வார்த்தைகள், அவளது உடல் மொழியின் மூலம் அவனிடம் அன்பையும், 'நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்' என்ற நம்பிக்கையையும் சேர்த்தது. அவளது அந்தச் சிறு சைகைகள் கதிரின் கவலையைத் தீர்த்து, அவனது முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்தன. வார்த்தைகளை விட சில நேரங்களில் செயல்களும், நுணுக்கமான பார்வைகளும் ஆழமான அன்பை வெளிப்படுத்தும் என்பதை கதிர் அன்று உணர்ந்தான்.