கண்ணோட்டம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். இளவேனில் மிகவும் அன்பானவள்; கதிர் அவளைக் கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக் கொள்வான். அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருப்பார்கள். ஒருமுறை, கதிர் தனது வேலை நிமித்தமாக சில வாரங்களுக்குத் தூரதேசத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் சென்ற பிறகு, இளவேனிலுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. கதிர் அருகில் இருக்கும்போது, அவனது சிறு சிறு தவறுகள் கூட அவளுக்குத் தெரியாது; அவன் அவளுக்காகச் செய்த சின்னச் சின்ன உதவிகளே அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால், அவன் இல்லாத அந்தத் தனிமையில், அவனது பழைய விஷயங்கள் எல்லாம் அவளுக்குத் குறைகளாகத் தெரியத் தொடங்கின. 'அவன் ஏன் எனக்குப் போன் செய்யவில்லை?', 'அவன் என்னை எவ்வளவு மறந்திருப்பான்?', 'அவன் எப்போதும் இப்படித்தான் செய்வான்' என்று அவளது மனம் குறைகளைத் தேடத் தொடங்கியது. ஒரு நாள், கதிர் வீடு திரும்பியபோது, இளவேனில் கோபமாக இருந்தாள். ஆனால், கதிர் அவளைக் கட்டிப்பிடித்து, 'நீ என்னைப் பார்க்கும்போது நான் உனக்குத் தூய்மையானவனாகத் தெரிகிறேன், ஆனால் நான் இல்லாதபோது என் குறைகள் மட்டும் உனக்குத் தெரிகிறதா?' என்று அன்பாகக் கேட்டான். அப்போதுதான் இளவேனிலுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. அன்பு இருக்கும் இடத்தில் குறைகள் மறைந்துவிடும், அன்பு தூரம் செல்லும்போது குறைகள் மட்டுமே மிஞ்சும் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.