உள்ளத்தின் உறவு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் ஒரு சிறிய பிரச்சனை இருந்தது. அவன் எப்போதுமே மற்றவர்கள் தன்னை எப்படி நினைக்கிறார்கள் என்பதிலேயே மூழ்கியிருப்பான். நிலா அவனிடம் அன்பாகவும், அக்கறையாகவும் இருந்தாள். ஒரு நாள், நிலா ஒரு அழகான ஓவியத்தை வரைந்து கதிரிடம் காட்டியது. ஆனால் கதிர், 'இது மற்றவர்களுக்குப் பிடிக்குமா? நான் இதைச் சரியாக வரைந்துள்ளேனா?' என்று தன் மனதிற்குள்ளேயே சந்தேகப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தான். அவனது மனம் அவனுக்குத் துணையாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு அந்நியனைப் போல அவனைக் குற்றம் சாட்டிக் கொண்டே இருந்தது. நிலா அவனது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாகச் சொன்னாள், 'கதிர், வெளியே இருக்கும் மனிதர்கள் உன்னை நேசிக்க வேண்டும் என்று நீ ஆசைப்படுகிறாய். ஆனால் உன் உள்ளம் உனக்குத் துணையாக இல்லாமல், உனக்கே ஒரு அந்நியனைப் போல நடந்து கொள்ளும்போது, உலகமே உன்னை நேசித்தாலும் உனக்குத் தனிமையாகத்தான் இருக்கும்.' கதிர் அப்போதுதான் உணர்ந்தான். அவன் தன் மனதோடு இணக்கமாக இருக்கவில்லை. அன்று முதல், அவன் மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தைத் தேடுவதை நிறுத்திவிட்டு, தன் மனதின் குரலுக்கு மதிப்பளிக்கத் தொடங்கினான். அவன் தன் மனதோடு நண்பனாக மாறியபோது, அவனது வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக மாறியது.