மன்னிப்பின் வலிமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் அவன் செய்யும் சிறு தவறுகள் நிலாவிற்கு வருத்தத்தைத் தரும். ஒரு நாள், கதிர் நிலாவின் அன்பான ஒரு சிறிய செடியை தெரியாமல் நசுக்கிவிட்டான். நிலா கோபத்தில் பேசாமல் இருந்தாள். அவள் உண்மையில் கோபப்படவில்லை, கதிரின் மன்னிப்பை எதிர்பார்த்து ஒரு சிறிய 'அடம்' பிடித்திருந்தாள். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து அவளிடம் வந்து பேச முயன்றான். ஆனால், நிலா இன்னும் பேசாமல் இருந்ததால், கதிர் 'அவளுக்கு என் மேல் கோபம் அதிகமாகிவிட்டது, இனி பேசுவதே வேண்டாம்' என்று நினைத்து விலகிவிட்டான். சில நாட்கள் கழித்து, கதிர் நிலாவைத் தேடிச் செல்லவில்லை. நிலாவின் மௌனம் மெல்ல மெல்ல ஒரு பெரிய தூரத்தை உருவாக்கியது. ஒரு வாடிய கொடியின் வேரைத் துண்டித்தால் அது மீண்டும் வளராது; அதுபோலவே, அன்புக்குரியவர்கள் கோபமாக இருக்கும்போது அவர்களைத் தேடிச் சென்று சமாதானம் செய்யாவிட்டால், அந்த உறவில் உள்ள அன்பு மெல்ல மெல்ல இறந்துவிடும் என்பதை கதிர் உணர்ந்தபோது மிகவும் வருந்தினான். இறுதியில், கதிர் நிலாவின் கைகளைப் பிடித்து, 'உன் மௌனம் என்னை வாட்டுகிறது, தயவுசெய்து என்னைத் மன்னித்துவிடு' என்று உருக்கமாகக் கேட்டான். நிலாவின் கண்கள் கலங்கின, அவள் தன் பிடிவாதத்தை விட்டு கதிரை அணைத்துக் கொண்டாள். அன்பில் வரும் சிறு கோபங்களைச் சமாதானம் செய்யத் தவறினால், அது உறவையே அழித்துவிடும் என்பதை அவர்கள் இருவரும் புரிந்துகொண்டனர்.