சிறு नाराजगी, பெரும் அன்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் எப்போதும் சிரித்து மகிழ்ந்து இருப்பார்கள். ஒரு நாள், கதிர் நிலாவிற்குப் பிடித்தமான பூச்செடியை வளர்க்க மறந்துவிட்டான். நிலாவிற்கு இது மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. அவள் கதிரிடம் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். கதிர் வருத்தப்பட்டான், ஆனால் அவள் ஏன் கோபமாக இருக்கிறாள் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அடுத்த சில மணிநேரங்கள் வீட்டில் அமைதி நிலவியது. நிலாவின் மௌனம் கதிரை இன்னும் நிலாவிற்கு நெருக்கமாக்கியது. அவளது அந்தச் சிறு கோபம், அவளது அன்பின் ஆழத்தை அவனுக்கு உணர்த்தியது. கதிர் மெதுவாக அவளிடம் சென்று, 'மன்னித்துவிடு நிலா, இனி மறக்கமாட்டேன்' என்று அன்போடு கூறினான். நிலாவின் கோபம் மெல்லக் கரைந்தது. அவள் கதிரை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்தச் சிறிய சண்டை அவர்களுக்குள் இருந்த அன்பை இன்னும் பலப்படுத்தியது. கோபம் என்பது அன்பின் முடிவு அல்ல, அது அன்பை இன்னும் ஆழமாக்கும் ஒரு சிறு இடைவெளி மட்டுமே என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.