ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த அன்புடன் இருப்பார்கள். ஒரு நாள், நிலா ஒரு சிறு விளையாட்டை விளையாட நினைத்தாள். கதிர் அவளுக்கு ஒரு அழகான பூந்தோட்டத்தை அமைத்துக் கொடுத்தான். ஆனால், அடுத்த நாள் நிலா வேண்டுமென்றே கதிரிடம் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். கதிர் குழப்பமடைந்தான். 'நிலா, என்னாச்சு?' என்று கேட்டான். நிலா, 'எதுவும் இல்லை, எனக்கு இப்போது பேச விருப்பமில்லை' என்று கோபமாகச் சொன்னாள்.
கதிர் வருத்தப்பட்டாலும், அவளது கோபத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் அந்த மெல்லிய அன்பை உணர்ந்தான். அவன் அவளைத் தேடிச் சென்று, அவளுக்குப் பிடித்தமான இனிப்புகளைக் கொண்டு வந்தான். சிறிது நேரத்தில், நிலாவின் கோபம் கரைந்தது. அவள் மெல்ல சிரித்துக்கொண்டே கதிரின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். உண்மையில், அவர்கள் பிரிந்து இருப்பது போல நடித்த அந்தச் சிறு தருணம், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் எவ்வளவு நேசிக்கிறார்கள் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை உறுதிப்படுத்தியது. நிலாவின் அந்தத் 'தவறான கோபம்' அவர்களுக்குள் இருந்த பிணைப்பை இன்னும் பலப்படுத்தியது. ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அந்தச் சிறு விளையாட்டுத்தனமான சண்டை, அவர்களின் அன்பை இன்னும் இனிமையாக்கியது.
