மௌனத்தின் வலி

அழகிய மலர்வனம் என்ற கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தனர். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசிப்பவர்கள். ஒரு நாள், ஒரு சிறிய விஷயத்திற்காக இளமாறன் நிலாவைப் பார்த்து கோபப்பட்டு, அவளிடம் பேசாமல் இருந்தான். முதலில் அது ஒரு மணிநேரம் தான், பிறகு ஒரு நாள் ஆனது. நிலா அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்டாள், ஆனால் இளமாறன் தன் பிடிவாதத்தில் இருந்து விலகவில்லை. அவன் அவளைத் தொடாமல், அவளது அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்ளாமல், ஒரு நீண்ட மௌனத்தை அவளுக்குத் தந்தான். அந்த மௌனம் நிலாவின் இதயத்தை ஒரு கூர்மையான வாளைப் போலப் பிளந்தது. அவளது அன்பான அரவணைப்பிற்குப் பிறகு வந்த இந்தத் தூரம், அவளை மிகவும் வாட்டியது. இறுதியில், நிலாவின் கண்களில் தெரிந்த கண்ணீரைக் கண்ட இளமாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். கோபத்தை விட, அன்புக்குப் பிறகு வரும் அந்தத் தனிமையும் மௌனமுமே ஒருவரை அதிகம் காயப்படுத்தும் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். அவன் ஓடிச் சென்று நிலாவைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டான். அன்று முதல், அவர்கள் சண்டையிட்டாலும் அதைத் தள்ளிப்போடாமல் உடனே பேசித் தீர்த்துக்கொள்ளத் தொடங்கினர்.