ఒక దట్టమైన అడవిలో ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉండేది. ఆ చెట్టుపై రకరకాల పక్షులు తమ అందమైన గూళ్లను నిర్మించుకుని నివసించేవి. ఆ పక్షులు చాలా శ్రద్ధగలవి. వర్షాకాలం రాకముందే అవి గడ్డి మరియు చిన్న కొమ్మలతో తమ గూళ్లను చాలా బలంగా నిర్మించుకున్నాయి.
ఒకరోజు ఆకాశం నల్లగా మారి, పెద్ద వర్షం పడటం మొదలైంది. పక్షులన్నీ తమ సురక్షితమైన గూళ్లలో ఉండి వర్షం నుండి తలదాచుకున్నాయి. కానీ, వర్షంలో తడిసి వణుకుతున్న కోతుల గుంపు ఆ మర్రిచెట్టు మొదలు వద్ద ఆశ్రయం కోసం వెతుకుతోంది.
చెట్టు పైనున్న ఒక వృద్ధ పావురం కింద ఉన్న కోతులను చూసి, "మిత్రులారా, మీరు కూడా మమ్మల్ని లాగే గూళ్లు నిర్మించుకుని ఉంటే, ఈ వానలో ఇలా వణుకుతూ ఉండాల్సిన అవసరం ఉండేది కాదు," అని ప్రేమగా చెప్పింది.
దానిని విన్న ఒక కోతి కోపంతో, "ఈ చిన్న పక్షులు మమ్మల్ని హితబోధ చేస్తున్నాయా?" అని అరిచింది. మరొక కోతి, "వాన తగ్గాక చూద్దాం, ఈ చిన్న ప్రాణుల బలం ఏంటో," అని బెదిరించింది.
వర్షం తగ్గాక, ఆ కోతులన్నీ ఆగ్రహంతో చెట్టు పైకి ఎక్కి పక్షుల గూళ్లను పగలగొట్టి కింద పడేసాయి. పక్షులు చాలా బాధపడ్డాయి.
అప్పుడు ఆ వృద్ధ పావురం ఇలా అంది, "పక్షులారా, బాధపడకండి. మనం ఇచ్చే సలహాలను వినే గుణం, అర్థం చేసుకునే తెలివితేటలు ఉన్నవారితోనే మాట్లాడాలి. వినడానికి సిద్ధంగా లేని అహంకారులకు సలహాలు ఇవ్వడం వృథా. ఈ రోజు ఈ కోతులు తమ మూర్ఖతను ప్రదర్శించాయి."
పక్షులన్నీ ఆ మాటను గ్రహించి, ఇకపై ఎవరికి సలహా ఇవ్వాలో జాగ్రత్తగా ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నాయి.
Moral
అవగాహన ఉన్నవారితో మాత్రమే మీ సలహాలను పంచుకోవాలి.
