ഒരു വലിയ കാട്ടിലെ മനോഹരമായ ഒരു ആൽമരത്തിൽ ഒട്ടേറെ പക്ഷികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. അവ വളരെ കഠിനാധ്വാനികളായിരുന്നു. മഴക്കാലം വരുന്നതിന് മുൻപേ അവർ തങ്ങളുടെ കൂടുകൾ വളരെ സുരക്ഷിതമായി നിർമ്മിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷികൾല്ലാം തങ്ങളുടെ സുരക്ഷിതമായ കൂടുകൾക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു മഴയെ നേരിട്ടു. എന്നാൽ, മഴയിൽ നനഞ്ഞ് വിറച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കുരങ്ങൻ സംഘം ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ അഭയം തേടി.
മരത്തിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന ഒരു വയസ്സായ പ്രാവ് താഴെയുള്ള കുരങ്ങന്മാരോട് പറഞ്ഞു, "കൂട്ടുകാരേ, നിങ്ങളും ഞങ്ങളെപ്പോലെ കൂടുകൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഈ തണുപ്പിൽ വിറങ്ങലിച്ചു നിൽക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല."
ഇത് കേട്ട ഒരു കുരങ്ങൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു, "ഈ ചെറിയ പക്ഷികൾ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കാൻ നോക്കുകയാണോ?"
മറ്റൊരു കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞു, "മഴ മാറിയാൽ കാണിച്ചുതരാം ഇവരുടെ ശക്തി എന്താണെന്ന്."
മഴ മാറിയ ഉടനെ, കുരങ്ങന്മാർ മരത്തിൽ കയറി പക്ഷികളുടെ കൂടുകളെല്ലാം തകർത്തു താഴെയിട്ടു. പക്ഷികൾ വളരെ സങ്കടത്തിലായി.
അപ്പോൾ ആ പ്രാവ് പറഞ്ഞു, "പക്ഷികളേ, വിഷമിക്കേണ്ട. ഒരാൾക്ക് ഉപദേശം കൊടുക്കുന്നതിന് മുൻപ് അത് കേൾക്കാൻ അവർക്ക് മനസ്സുണ്ടോ എന്ന് നോക്കണം. ബുദ്ധിയുള്ളവരോട് മാത്രമേ ഉപദേശം നൽകാവൂ. ഈ കുരങ്ങന്മാർ അവരുടെ അഹങ്കാരം കൊണ്ട് എത്ര വലിയ വിഡ്ഢികളാണെന്ന് ഇന്ന് തെളിയിച്ചു."
പക്ഷികൾ ആ വലിയ പാഠം മനസ്സിലാക്കി.
Moral
അറിവ് പങ്കുവെക്കേണ്ടത് അത് സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവരോടായിരിക്കണം.
