ஒரு அடர்ந்த காட்டில், பல வண்ணப் பறவைகள் வசிக்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலமரம் இருந்தது. அந்த மரத்தின் கிளைகள் ஒவ்வொன்றும் சிறிய பறவைகளின் அழகான வீடுகளாகத் திகழ்ந்தன. அந்தப் பறவைகள் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவை; மழைக்காலம் வருவதற்கு முன்பே, தங்களின் கூடுகளைக் காய்ந்த இலைகளாலும் மென்மையான நார் வகைகளாலும் மிகவும் உறுதியாகக் கட்டியிருந்தன.
திடீரென்று ஒரு நாள், வானம் கருத்தது, பலத்த காற்றுடன் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. பறவைகள் அனைத்தும் தங்களின் பாதுகாப்பான கூடுகளுக்குள் சென்று மழையிலிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டன. அப்போது, மழையில் நனைந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு குரங்கு கூட்டமானது, அந்த ஆலமரத்தின் தடிமனான அடியிலேயே ஒதுங்கிக் கொண்டது.
மரத்தின் உச்சியில் இருந்த ஒரு வயதான புறா, கீழே இருந்த குரங்குகளைப் பார்த்து, "நண்பர்களே, நீங்களும் எங்களைப் போலவே சிறிய கூடுகளைக் கட்டியிருந்தால், இப்போது இந்த மழையிலும் குளிரிலும் கஷ்டப்பட வேண்டியிருக்காது," என்று அன்புடன் கூறியது.
இதைக் கேட்ட ஒரு இளைய குரங்கு, கோபத்துடன், "எங்களை விடச் சிறிய இந்தச் சின்னப் பறவைகள் எங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கப் பார்க்கின்றனவா?" என்று கத்தியது. மற்றொரு குரங்கு, "மழை நின்றதும் பார்ப்போம், இந்தச் சிறிய உயிரினங்கள் எவ்வளவு பலவீனமானவை என்று," என்று மிரட்டியது.
மழை நின்றதும், அந்த குரங்குகள் ஆவேசத்துடன் மரத்தின் மேல் ஏறி வந்தன. அவை பறவைகளின் கூடுகளைக் கிழித்து, அவற்றைச் சிதறடித்துக் கீழே வீசின. பறவைகள் மிகுந்த வேதனையுடனும் பயத்துடனும் தவித்தன.
அப்போது அந்தப் பெரிய புறா அமைதியாகச் சொன்னது, "பறவைகளே, வருந்தாதீர்கள். ஒருவருக்கு அறிவுரை சொல்லும் முன், அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் அவர்களுக்கு இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். அறிவுரையை மதிக்கும் புத்திசாலிகளிடம் மட்டுமே நாம் பேச வேண்டும். இன்று இந்த குரங்குகள் தங்களின் அறியாமையாலும் அகங்காரத்தாலும் தங்களை எவ்வளவு முட்டாள்களாகக் காட்டிக்கொண்டன என்பதைப் பாருங்கள்."
பறவைகள் அந்தப் பெரிய புறாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, இனிமேல் யாரிடம் பேச வேண்டும் என்பதில் கவனமாக இருக்க முடிவு செய்தன.
பாடம்
அறிவுரை சொல்லும் முன், அதை ஏற்கும் பண்பு கொண்டவர்களிடம் மட்டுமே சொல்ல வேண்டும்.
