ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರವಿದ್ದಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ ಗೂಡುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವು ತುಂಬಾ ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಮಳೆಗಾಲ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಗೂಡುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ಗೂಡುಗಳ ಒಳಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಂಗಗಳ ಗುಂಪೊಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಶ್ರಯ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು.
ಮರದ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ವಯಸ್ಸಾದ ಪಾರಿವಾಳವು ಮಂಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, "ಗೆಳೆಯರೇ, ನೀವೂ ನಮ್ಮಂತೆ ಗೂಡುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಿದ್ದರೆ ಈಗ ಈ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿತು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಒಂದು ಮಂಗ, "ಈ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವೆಯೇ?" ಎಂದು ಕೋಪದಿಂದ ಕೂಗಿತು. ಇನ್ನೊಂದು ಮಂಗ, "ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಇವರ ಶಕ್ತಿ ಏನು ಅಂತ ತೋರಿಸಿಕೊಡೋಣ," ಎಂದಿತು.
ಮಳೆ ನಿಂತ ತಕ್ಷಣ, ಮಂಗಗಳು ಮರ ಹತ್ತಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗೂಡುಗಳನ್ನುಲ್ಲಾ ಕೆಡವುವು ಮತ್ತು ಕೆಳಗೆ ಎಸೆಯುವವು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತವಾದವು.
ಆಗ ವಯಸ್ಸಾದ ಪಾರಿವಾಳವು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿತು, "ಹಕ್ಕಿಗಳೇ, ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ. ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣವಿರುವವರ ಬಳಿ ಮಾತ್ರ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವವರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವುದು ವ್ಯರ್ಥ. ಇಂದು ಈ ಮಂಗಗಳು ತಮ್ಮ ಮೂರ್ಖತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿವೆ."
ಹಕ್ಕಿಗಳು ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ತಮ್ಮ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿತವು.
Moral
ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇರುವವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ.
