ఒక దట్టమైన అడవిలో ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉండేది. ఆ చెట్టు తొర్రలో ఒక తెలివైన గుడ్లగూబ నివసించేది. ఒక మధ్యాహ్నం, ఆ గుడ్లగూబ తన నివాసంలో హాయిగా నిద్రపోతోంది.
అకస్మాత్తుగా, ఒక మిడత అక్కడికి వచ్చి 'కిక్ కిక్' అంటూ పెద్దగా శబ్దాలు చేస్తూ గెంతులేయడం మొదలుపెట్టింది. ఆ శబ్దానికి గుడ్లగూబ నిద్ర చెడిపోయింది. గుడ్లగూబ మెల్లగా కళ్ళు తెరిచి, "మిత్రమా, నేను ఇప్పుడు విశ్రాంతి తీసుకోవాలి. దయచేసి కొంచెం నిశ్శబ్దంగా ఉండగలవా?" అని కోరింది.
కానీ ఆ మిడత చాలా గర్వంతో ఉంది. "ఈ చెట్టు నీకే సొంతమా? నేను ఎక్కడైనా అరుస్తూ ఉండగలను!" అని అరిచింది.
గుడ్లగూబ వాదించకూడదని ఒక ఉపాయం ఆలోచించింది. అది నవ్వుతూ, "అమ్మో! నీ గొంతు ఎంత మధురంగా ఉంది! నువ్వు పాడుతుంటే అడవి అంతా సంగీతం వినిపిస్తోంది!" అని పొగిడింది.
తమను పొగిడటంతో మిడత చాలా సంతోషపడింది. "నిజంగానా?" అని అడిగింది. "అవును, నీ పాట వినడానికి నేను రోజంతా ఇక్కడే ఉంటాను" అని గుడ్లగూబ చెప్పింది. ఆ పొగడ్తలకు మురిసిపోయిన మిడత రోజంతా అక్కడే ఉండి గట్టిగా పాడుతూనే ఉంది.
సూర్యుడు అస్తమించి చీకటి పడినప్పుడు, మిడతకు ఏమీ కనిపించలేదు. అది అటు ఇటు తడబడుతూ వెళ్ళింది. కానీ గుడ్లగూబకు రాత్రిపూట చూపు చాలా స్పష్టంగా ఉంటుంది. గుడ్లగూబ తన పదునైన చూపుతో ఆ మిడతను పట్టుకుంది.
గుడ్లగూబ తనను పొగిడిందని, నిజానికి తనను ప్రమాదంలోకి నెట్టిందని మిడతకు ఆలస్యంగా అర్థమైంది. ఆ పొగడ్త ఒక ఉచ్చు అని దానికి తెలిసింది.
Moral
అతిగా పొగిడే వారిని నమ్మకండి; అది ప్రమాదకరంగా మారుతుంది.
