ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರವಿದ್ದಿತು. ಆ ಮರದ ಬಿರುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಗೂಬೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಗೂಬೆಯು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮಿಡಿತ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು 'ಕಿಕ್ ಕಿಕ್' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಜಿಗಿಯತೊಡಗಿತು. ಆ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಗೂಬೆಯ ನಿದ್ರೆ ಕೆಟ್ಟುಹೋಯಿತು. ಗೂಬೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ, "ಗೆಳೆಯಾ, ನಾನು ಈಗ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಬೇಕಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇರಬಲ್ಲೆಯಾ?" ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ಕೇಳಿತು.
ಆದರೆ ಮಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತು. "ಈ ಮರ ನಿನ್ನವನೇ? ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಶಬ್ದ ಮಾಡಬಹುದು!" ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕೂಗಿತು.
ಗೂಬೆಯು ಜಗಳವಾಡಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿತು. "ಅಬ್ಬಾ! ನಿಮ್ಮ ಧ್ವನಿ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ! ನೀವು ಹಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳಲು ಸಂಗೀತದಂತೆ ಇದೆ," ಎಂದು ಗೂಬೆ ಹೊಗಳತೊಡಗಿತು.
ತನ್ನ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಿಡಿತ ಉಬ್ಬಿತು. "ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು. "ಹೌದು, ನಿಮ್ಮ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಲು ನಾನು ಇಡೀ ದಿನ ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಗೂಬೆ ಹೇಳಿತು. ಆ ಹೊಗಳಿಕೆಯಿಂದ ಮರುಳಾದ ಮಿಡಿತ ದಿನವಿಡೀ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಜೋರಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಕತ್ತಲನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮಿಡಿತಕ್ಕೆ ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಅಲೆದಾಡಿತು. ಆದರೆ ಗೂಬೆಗೆ ರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗೂಬೆಯು ಚಾಣಾಕ್ಷತನದಿಂದ ಮಿಡಿತವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅದರ ಅತಿಯಾದ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿತು.
ತನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದ ಗೂಬೆಯು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಮಿಡಿತಕ್ಕೆ ತಡವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿತು.
Moral
ಸುಳ್ಳು ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಮರುಳಾಗಬೇಡಿ; ಅದು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
