ஒரு அடர்ந்த காட்டில், பல நூறு ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு ஆலமரம் இருந்தது. அந்த மரத்தின் ஒரு பெரிய பொந்தில், அறிவாளி ஆந்தை ஒன்று அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தது. ஒரு வெயில் காலத்து மதிய வேளையில், ஆந்தை தனது பொந்துக்குள் நிம்மதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.
திடீரென்று, ஒரு வெட்டுக்கிளி அங்கேயும் இங்கும் குதித்துக்கொண்டு, 'கிக் கிக்' என்று சத்தமாகப் பாடிக்கொண்டே ஆந்தையின் பொந்துக்கு அருகில் வந்து சேர்ந்தது. அந்தச் சத்தம் ஆந்தையின் தூக்கத்தைக் கெடுத்தது. ஆந்தை மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து, "அன்பு நண்பரே, இப்போது நான் ஓய்வெடுக்க வேண்டிய நேரம். தயவுசெய்து கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்க முடியுமா?" என்று பணிவாகக் கேட்டது.
ஆனால், அந்த வெட்டுக்கிளி மிகவும் அகங்காரமானது. அது ஆந்தையைப் பார்த்து, "இந்த மரம் உனக்கு மட்டும் சொந்தமானதா? நான் எங்கு வேண்டுமானாலும் சத்தம் போடலாம்!" என்று கத்தியது. ஆந்தை சண்டையிட விரும்பவில்லை. அது ஒரு தந்திரமான முடிவை எடுத்தது.
ஆந்தை புன்னகையுடன், "ஓ! நான் இப்போதுதான் கவனித்தேன். உங்கள் குரல் எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கிறது! நீங்கள் பாடும் அந்தச் சத்தம் ஒரு தெய்வீக இசை போல இருக்கிறது" என்று புகழ்ந்து பேசியது.
வெட்டுக்கிளியின் அகங்காரம் வளர்ந்தது. "உண்மையாகவா?" என்று கேட்டது. ஆந்தை, "ஆமாம், உங்கள் இசையை ரசிக்க நான் இன்னும் சிறிது நேரம் இங்கேயே அமர்ந்திருக்கிறேன்" என்றது. அந்தப் புகழ் வார்த்தைகளால் மயங்கிய வெட்டுக்கிளி, ஆந்தையைத் தொடர்ந்து நாள் முழுவதும் சத்தமாகப் பாடிக்கொண்டே அங்கேயே இருந்தது.
சூரியன் மறைந்து இருள் சூழ்ந்தது. வெட்டுக்கிளிக்கு இருட்டில் எதையும் பார்க்க முடியாது, அது தடுமாறியது. ஆனால், ஆந்தைக்கு இரவு நேரமே வசந்த காலம். ஆந்தை தனது கூர்மையான பார்வையைப் பயன்படுத்தி, அந்தத் தடுமாறும் வெட்டுக்கிளியை மிகத் துல்லியமாகத் தாக்கியது. வெட்டுக்கிளி நிலைதடுமாறி கீழே விழுந்தது.
தன்னைக் புகழ்ந்த ஆந்தை, உண்மையில் தன்னை ஒரு ஆபத்தில் தள்ளியதை வெட்டுக்கிளி உணர்ந்தது. அந்தப் புகழ்ச்சி ஒரு பொறி என்பதை அது தெரிந்து கொள்ளும் முன் காலம் கடந்துவிட்டது.
பாடம்
தவறான புகழ்ச்சி ஆபத்தில் முடியும்; எனவே யாரையும் எளிதில் நம்பிவிடாதீர்கள்.
