ഒരു വലിയ കാട്ടിലെ പുരാതനമായ ഒരു മരത്തിന്റെ പൊത്തിൽ ഒരു ബുദ്ധിമാനായ മൂങ്ങ താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ഉച്ചസമയത്ത്, മൂങ്ങ തന്റെ പൊത്തിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ഒരു വെട്ടുക്കിളി അവിടെ വന്ന് 'കിക്കി കിക്കി' എന്ന് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ പാടിക്കൊണ്ട് ചാടി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ശബ്ദം മൂങ്ങയുടെ ഉറക്കം തടസ്സപ്പെടുത്തി. മൂങ്ങ പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്ന് പറഞ്ഞു, "പ്രിയ സുഹൃത്തേ, എനിക്ക് കുറച്ച് വിശ്രമം ആവശ്യമാണ്. ദയവായി കുറച്ച് ശാന്തമായിരിക്കാൻ കഴിയുമോ?"
എന്നാൽ വെട്ടുക്കിളിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. "ഈ മരം നിനക്ക് മാത്രമുള്ളതാണോ? എനിക്ക് എവിടെ വേണമെങ്കിലും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാം!" എന്ന് അത് അഹങ്കാരത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
മൂങ്ങ തർക്കിക്കാൻ താല്പര്യപ്പെട്ടില്ല. പകരം, അത് ഒരു തന്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. "അയ്യോ! നിങ്ങളുടെ ശബ്ദം എത്ര മനോഹരമാണ്! നിങ്ങൾ പാടുന്നത് കേൾക്കാൻ നല്ല രസമാണ്," എന്ന് മൂങ്ങ പുകഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
തന്റെ പ്രശംസ കേട്ട് വെട്ടുക്കിളി സന്തോഷിച്ചു. "സത്യമാണോ?" എന്ന് അത് ചോദിച്ചു. "അതെ, നിങ്ങളുടെ പാട്ട് കേൾക്കാൻ ഞാൻ ഇനിയും ഇവിടെ ഇരിക്കാം," എന്ന് മൂങ്ങ പറഞ്ഞു. ആ പുകഴ്ത്തലിൽ മയങ്ങിയ വെട്ടുക്കിളി പകൽ മുഴുവൻ അവിടെ ഇരുന്ന് പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സന്ധ്യയായപ്പോൾ ഇരുട്ട് പടർന്നു. വെട്ടുക്കിളിക്ക് ഇരുട്ടിൽ ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അത് ഇടറി വീഴാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ മൂങ്ങയ്ക്ക് രാത്രിയിൽ എല്ലാം വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. മൂങ്ങ പെട്ടെന്ന് വെട്ടുക്കിളിയെ പിടികൂടി.
മൂങ്ങ തന്നെയല്ലെങ്കിൽ പുകഴ്ത്തിയതല്ല എന്ന് വെട്ടുക്കിളി വൈകി മനസ്സിലാക്കി. ആ പുകഴ്ത്തൽ തന്നെ അപകടത്തിലേക്ക് നയിച്ചതാണെന്ന് അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
