పచ్చని కొండల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో ప్రజలందరూ చాలా సంతోషంగా, తృప్తిగా జీవిస్తున్నారు. ఒకరోజు, ఒక వృద్ధుడు ఆ గ్రామం గుండా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాడు.
అతను నడుస్తున్న దారిలో, ఒక మెరుస్తున్న బంగారు నాణెం కనిపించింది. అతను ఒక సన్యాసి, అతనికి డబ్బు అవసరం లేదు. కానీ, ఈ నాణెం ఎవరికి అవసరమో వారికి ఇవ్వాలని అతను అనుకున్నాడు.
అతను గ్రామంలోకి వెళ్లి ప్రజలను గమనించాడు. అందరూ నవ్వుతూ మాట్లాడుకుంటున్నారు, పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు. ఎవరికీ ఏ లోటు లేదు, అందరూ తమకున్న దానితో తృప్తిగా ఉన్నారు. ఆ నాణేన్ని ఎవరికి ఇవ్వాలో అతనికి అర్థం కాలేదు.
yaకస్మాత్తుగా, గుర్రాల సడి మరియు సైనికుల శబ్దాలు వినిపించాయి. ఆ దేశపు రాజు తన సైన్యంతో వేగంగా వెళ్తున్నాడు. వృద్ధుడు రాజును ఆపి, "మహారాజా, మీరు ఎక్కడికి ఇంత వేగంగా వెళ్తున్నారు?" అని అడిగాడు.
రాజు గర్వంగా, "నేను పక్క దేశంపై యుద్ధానికి వెళ్తున్నాను. ఆ దేశాన్ని గెలిస్తే నా దగ్గర ఇంకా ఎక్కువ బంగారం, సంపద వస్తాయి. అప్పుడే నేను నిజమైన ధనవంతుడిని అవుతాను!" అని చెప్పాడు.
వృద్ధుడు నవ్వుతూ ఆ బంగారు నాణేన్ని రాజుకు అందించాడు. రాజు అయోమయంగా, "ఇదేంటి?" అని అడిగాడు.
వృద్ధుడు ప్రశాంతంగా ఇలా అన్నాడు, "మహారాజా, ఈ నాణెం ఎవరికి అవసరమో వారికి ఇవ్వాలని నేను వెతుకుతున్నాను. కానీ ఈ గ్రామంలో అందరూ తృప్తిగా ఉన్నారు. కేవలం మీరు మాత్రమే ఇంకా కావాలని ఆశపడుతున్నారు. మీ దగ్గర అన్నీ ఉన్నా, ఇంకా కావాలని ఇతరుల నుండి లాక్కోవాలనుకోవడం మీ మనసు యొక్క పేదరికాన్ని సూచిస్తుంది. మీరు ధనవంతులైనా, మనసుతో మాత్రం పేదవారు."
రాజుకు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. నిజమైన సంపద డబ్బులో కాదు, తృప్తిలో ఉందని అతను గ్రహించాడు. వెంటనే తన సైన్యాన్ని వెనక్కి పిలిపించుకుని, తన ప్రజలను సంతోషంగా ఉంచడంపై దృష్టి పెట్టాడు.
Moral
తృప్తియే నిజమైన సంపద; అత్యాశ మనిషిని పేదవాడిని చేస్తుంది.
