പച്ചപ്പണിഞ്ഞ കുന്നുകൾക്കിടയിലുള്ള ഒരു ശാന്തമായ താഴ്വരയിൽ, എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെയും ഐക്യത്തോടെയും കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ഒരു വൃദ്ധൻ ആ താഴ്വരയിലൂടെ നടന്നുപോവുകയായിരുന്നു.
നടന്നുപോകുന്ന വഴിയിൽ, ഒരു കല്ലിനിടയിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു സ്വർണ്ണനാണയം അദ്ദേഹം കണ്ടു. അദ്ദേഹം ഒരു സന്യാസിയായതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് പണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഈ നാണയം ആർക്കാണോ അത്യാവശ്യം അവർക്ക് നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി.
അദ്ദേഹം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കടന്നുചെന്നു. അവിടെയുള്ള ആളുകളെല്ലാം വളരെ സന്തോഷവാന്മാരായിരുന്നു. ആരും പട്ടിണി കിടക്കുന്നില്ല, ആരും സഹായത്തിനായി വിഷമിക്കുന്നില്ല. ആർക്കാണ് ഈ നാണയം നൽകേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, കുതിരകളുടെ ശബ്ദവും പടയാളികളുടെ ശബ്ദവും കേട്ടു. ആ നാട്ടിലെ രാജാവ് തന്റെ സൈന്യവുമായി വേഗത്തിൽ പോവുകയായിരുന്നു. വൃദ്ധൻ രാജാവിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി ചോദിച്ചു, "മഹാരാജാവേ, എങ്ങോട്ടാണ് ഇത്ര വേഗത്തിൽ പോകുന്നത്?"
രാജാവ് ഗർവ്വോടെ പറഞ്ഞു, "ഞാൻ അടുത്ത രാജ്യത്തെ യുദ്ധത്തിന് പോകുകയാണ്. ആ രാജ്യം കീഴടക്കിയാൽ എനിക്ക് ധാരാളം സ്വർണ്ണവും സമ്പത്തും ലഭിക്കും. അപ്പോൾ മാത്രമേ ഞാൻ വലിയവനാകൂ!"
വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ സ്വർണ്ണനാണയം രാജാവിന് നൽകി. രാജാവ് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു, "ഇതെന്തിനാണ് നിങ്ങൾ എനിക്ക് നൽകുന്നത്?"
വൃദ്ധൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, "മഹാരാജാവേ, ഈ നാണയം ആർക്കാണോ ആവശ്യം അവർക്ക് നൽകാം എന്ന് ഞാൻ നോക്കി. എന്നാൽ ഈ നാട്ടിൽ എല്ലാവരും തൃപ്തരാണ്. നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് കൂടുതൽ വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ എല്ലാം ഉണ്ടായിട്ടും മറ്റുള്ളവരുടേത് കൂടി വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ ദാരിദ്ര്യമാണ്. മനസ്സ് കൊണ്ട് നിങ്ങൾ വലിയൊരു ദരിദ്രനാണ്."
രാജാവിന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. തന്റെ കയ്യിലുള്ളതിൽ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താനാണ് വേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം തന്റെ സൈന്യത്തെ തിരികെ വിളിക്കുകയും സമാധാനമായി ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.
Moral
തൃപ്തിയാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്; അത്യാഗ്രഹം മനുഷ്യനെ ദരിദ്രനാക്കുന്നു.
