ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் அமைதியான கிராமம் ஒன்று இருந்தது. அந்த கிராமத்தில் மக்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து, போதுமான உணவோடு மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தனர். அந்த வழியாக ஒரு முதியவர் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார். அவர் மிகவும் எளிமையானவர், ஒரு சிறிய தடியை ஊன்றி மெதுவாக நடந்தார்.
நடந்து செல்லும் வழியில், புற்களுக்கு இடையே மின்னும் ஒரு தங்கக் காசைக் கண்டார் முதியவர். அவர் ஒரு துறவி என்பதால், அவருக்குப் பணம் தேவையில்லை. ஆனால், அந்த காசு யாருக்குத் தேவையோ, அவர்களுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கட்டும் என்று அவர் நினைத்தார்.
அவர் கிராமத்திற்குள் நுழைந்தார். அங்குள்ள ஒவ்வொரு வீட்டையும் பார்த்தார். மக்கள் சிரித்துக்கொண்டே பேசிக்கொண்டிருந்தனர், குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர், வயதானவர்கள் நிம்மதியாக அமர்ந்திருந்தனர். அங்கு யாருக்கும் உணவோ அல்லது பணமோ இன்றித் தவிப்பதாகத் தெரியவில்லை. அந்த காசை யாருக்குக் கொடுக்கலாம் என்று அவர் யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்.
திடீரென்று, ஒரு பெரிய சத்தம் கேட்டது. குதிரைகளின் காலடிச் சத்தமும், வீரர்களின் கவசம் மோதும் சத்தமும் கேட்டது. அந்த ஊரின் மன்னன் தனது படையுடன் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தான். முதியவர் மன்னனைத் தடுத்து நிறுத்தி, "மன்னா, எங்கே இவ்வளவு வேகமாகச் செல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.
மன்னன் கர்வத்துடன், "நான் பக்கத்து நாட்டு மீது போர் செய்யச் செல்கிறேன். அந்த நாட்டை வென்றால், என்னிடம் இன்னும் அதிகமான பொன் மற்றும் பொருள்கள் வந்து சேரும். அப்போதுதான் நான் முழுமையான செல்வந்தன் ஆவேன்!" என்று கூறினான்.
முதியவர் புன்னகைத்து, தனது கையில் இருந்த அந்தத் தங்கக் காசை மன்னனிடம் நீட்டினார். மன்னன் குழப்பத்துடன், "இது என்ன?" என்று கேட்டான்.
முதியவர் அமைதியாகச் சொன்னார், "மன்னா, இந்தத் தங்கம் யாருக்குத் தேவையோ அவருக்குக் கொடுக்கலாம் என்று தேடி வந்தேன். ஆனால் இந்த ஊரில் அனைவரும் திருப்தியாக இருக்கிறார்கள். நீங்கள் மட்டுமே இன்னும் அதிகமாக வேண்டும் என்று பேராசைப்படுகிறீர்கள். உங்களிடம் ஏற்கனவே எல்லாம் இருந்தும், அடுத்த நாட்டுப் பொருள்களைத் தேடிப் போவது உங்கள் ஏழ்மையையே காட்டுகிறது. மனதளவில் நீங்கள் தான் மிகப்பெரிய ஏழை!"
மன்னன் அதிர்ச்சியடைந்தான். தான் வைத்திருக்கும் செல்வத்தை விட, மனநிறைவே உண்மையான செல்வம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் உடனடியாகத் தனது படையைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு, தன் நாட்டு மக்களை இன்னும் சிறப்பாகப் பேணத் தொடங்கினான்.
பாடம்
மனநிறைவே உண்மையான செல்வம்; பேராசை ஒருவனை ஏழையாக்கும்.
