ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮೂಲಕ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅವರು ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಈ ನಾಣ್ಯವು ಯಾರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೋ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರೂ ಕೂಡ ಕಷ್ಟದಲ್ಲೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೆ ಈ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಕುದುರೆಗಳ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆ ನಾಡಿನ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. ವೃದ್ಧರು ರಾಜನನ್ನು ತಡೆದು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ರಾಜನು ಗರ್ವದಿಂದ, "ನಾನು ಪಕ್ಕದ ದೇಶದ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆ ದೇಶವನ್ನು ಗೆದ್ದರೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತು ಬರುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಾನು ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುತ್ತೇನೆ!" ಎಂದನು.
ವೃದ್ಧರು ಮಂದಹಾಸ ಬೀರುತ್ತಾ ಆ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ರಾಜನಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು, "ಇದು ಏನು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ವೃದ್ಧರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಈ ನಾಣ್ಯವು ಯಾರು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಇದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಕೆಂದು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ದೋಚಲು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಡತನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ."
ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಮನಸ್ಸಿನ ತೃಪ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಹಿ обратно ಕರೆತಂದು, ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
Moral
ತೃಪ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು; ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಬಡವನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
