పూర్వం ఒక గొప్ప రాజ్యాన్ని ఒక యువ రాజు పరిపాలిస్తుండేవాడు. వృద్ధులు రాజ్యానికి అవసరం లేదని అతను నమ్మాడు. అందుకే వృద్ధులందరినీ రాజ్యం నుండి వెళ్ళిపోవాలని కఠినమైన చట్టం చేశాడు. దీనివల్ల ఎంతోమంది ప్రజలు తమ పెద్దలను కోల్పోయి బాధపడ్డారు.
ఆ రాజ్యంలో ఒక ధైర్యవంతుడైన సైనికుడు ఉండేవాడు. అతను తన తండ్రిని వదిలి ఉండలేక, రహస్యంగా ఇంట్లోనే దాచి ఉంచి సంరక్షించేవాడు. కొన్నాళ్ల తర్వాత, ఆ రాజ్యంలో భయంకరమైన కరువు వచ్చింది. నిల్వ ఉంచిన ధాన్యమంతా అయిపోయింది. వర్షాలు పడుతున్నా, పొలాల్లో పంటలు మొలకెత్తడం లేదు.
సలహా ఇవ్వడానికి ఏ పెద్దవారు లేకపోవడంతో రాజు మరియు మంత్రులు దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉన్నారు. అప్పుడు ఆ సైనికుడు తన తండ్రి వద్దకు వెళ్లి పరిస్థితిని వివరించాడు. ఆ వృద్ధుడు, "ధాన్యపు గిడ్డంగుల ముందున్న దారులను గమనించు" అని చెప్పాడు.
సైనికుడు అలాగే చేశాడు. వర్షం పడిన తర్వాత, ధాన్యపు గిడ్డంగుల దారుల్లో చిన్న చిన్న మొలకలు రావడం అతను గమనించాడు. ఆ మొలకలను సేకరించి పొలాల్లో నాటడం మొదలుపెట్టాడు. ఇది చూసి ఆశ్చర్యపోయిన రాజు, "నీకు ఇది ఎలా తెలిసింది?" అని అడిగాడు.
సైనికుడు తన తండ్రిని బయటకు తీసుకువచ్చాడు. ఆ వృద్ధుడు ఇలా అన్నాడు, "రాజా, ఏళ్ల తరబడి ధాన్యపు బండ్ల నుండి కింద పడిన చిన్న చిన్న విత్తనాలు మట్టిలో ప్రాణంతోనే ఉన్నాయి. నీరు మరియు సూర్యకాంతి తగలగానే అవి మళ్లీ మొలకెత్తుతాయి. అనుభవం కూడా ఇలాగే మట్టిలో దాగి ఉన్న విత్తనం లాంటిది."
తమ తప్పు తెలుసుకున్న రాజు, వృద్ధులందరినీ తిరిగి పిలిపించాడు. రాజ్యం మళ్లీ సుభిక్షంగా మారింది.
Moral
పెద్దల అనుభవం మరియు జ్ఞానం దేశానికి ఎంతో అవసరం.
