முன்னொரு காலத்தில், ஒரு செழிப்பான தேசத்தை இளவரசன் ஒருவன் ஆண்டு வந்தான். அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான எண்ணம் இருந்தது; முதியவர்கள் தேசத்திற்குத் தேவையில்லை என்று அவன் நம்பினான். அதனால், வயது முதிர்ந்தவர்களைத் தேசத்திலிருந்து வெளியேற்ற ஆணையிட்டான். மக்கள் தங்கள் அன்பிற்குரிய பெரியவர்களைப் பிரிந்து வருத்தத்தில் இருந்தனர்.
அந்த தேசத்தில் ஒரு வீரர் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் தன் தந்தையை இழக்க விரும்பாததால், ரகசியமாக ஒரு பாதுகாப்பான அறையில் மறைத்து வைத்துப் பராமரித்து வந்தான். காலம் கடந்து, ஒரு பெரும் வறட்சி தேசத்தைத் தாக்கியது. stored தானியங்கள் அனைத்தும் தீர்ந்துவிட்டன. மழையினால் பூமி நனைந்தும், புதிய பயிர்கள் முளைக்காமல் நிலம் வறண்டு போயிருந்தது. மக்கள் பசியால் வாடினர்.
அரசனிடம் ஆலோசனை சொல்லப் பெரியவர்கள் யாரும் இல்லை. மக்கள் எங்கே செல்வது என்று தெரியாமல் தவித்தனர். அப்போது அந்த வீரர் தன் தந்தையிடம் சென்று நிலைமையைச் சொன்னான். அந்த முதியவர் புன்னகைத்துவிட்டு, "அங்காடிப் பாதைகளில் உள்ள மண் நிலங்களை உற்றுப் பார்" என்றார்.
வீரன் அப்படியே செய்தான். மழை பெய்த பிறகு, தானியக் கிடங்குகளுக்கு முன்னால் உள்ள பாதைகளில் சிறிய பச்சைத் தழைகள் முளைத்திருப்பதை அவன் கண்டான். அந்தத் தழைகளைச் சேகரித்து, முறையான முறையில் பயிரிடத் தொடங்கினான். இதைப் பார்த்த அரசன் ஆச்சரியமடைந்து, "இந்த ரகசியத்தை நீ எப்படி அறிந்தாய்?" என்று கேட்டான்.
வீரன் தன் தந்தையை வெளிச்சத்திற்கு அழைத்து வந்தான். முதியவர் அமைதியாகச் சொன்னார், "அரசே, பல ஆண்டுகளாகத் தானியங்கள் ஏற்றிச் செல்லும் பாதைகளில் சிதறிய சிறு விதைகள் மண்ணுக்கு அடியில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவை அழியவில்லை. நீர் மற்றும் சூரிய ஒளி படும்போது, அவை மீண்டும் உயிர் பெறத் துடிக்கின்றன. அனுபவம் என்பது வெறும் வயதல்ல, அது மண்ணுக்குள் இருக்கும் விதையைப் போன்றது."
தன் தவறை உணர்ந்த அரசன், முதியவர்களை மீண்டும் தேசத்திற்கு அழைத்து வர ஆணையிட்டான். தேசம் மீண்டும் மகிழ்ச்சியடைந்தது.
பாடம்
முதியவர்களின் அனுபவ அறிவு தேசத்தின் மிகப்பெரிய சொத்து.
