ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಮೃದ್ಧ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಯುವ ರಾಜನಿದ್ದನು. ವಯಸ್ಸಾದವರು ದೇಶಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ನಂಬಿದ್ದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲಾ ಹಿರಿಯರನ್ನು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲು ಅವನು ಕಠಿಣ ಕಾನೂನು ತಂದನು. ಇದರಿಂದ ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳು ದುಃಖಿತವಾದವು.
ಆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಧೀರ ಸೈನಿಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಇಷ್ಟಪಡದೆ, ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅವರನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಧಾನ್ಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿಯಾದವು. ಮಳೆ ಬಂದರೂ ಭೂಮಿ ಫಲವತ್ತಾಗದೆ ಕಾಡುಗಾವಲಾಗಿತ್ತು.
ಸಲಹೆ ನೀಡಲು ಯಾವುದೇ ಹಿರಿಯರು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಿಗಳು ತತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಆ ಸೈನಿಕ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಆಗ ಆ ವೃದ್ಧರು, "ಧಾನ್ಯದ ಗೋದಾಮುಗಳ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಗಮನಿಸು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಸೈನಿಕನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದನು. ಮಳೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಧಾನ್ಯದ ಗೋದಾಮುಗಳ ಹತ್ತಿರದ ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಗಿಡಗಳು ಚಿಗುರ dieರುವುದನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು. ಅವನು ಆ ಗಿಡಗಳನ್ನು ತಂದು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಬಂದನು ಮತ್ತು "ಇದು ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಸೈನಿಕನು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕರೆತಂದನು. ವೃದ್ಧರು ಹೇಳಿದರು, "ರಾಜನೇ, ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಧಾನ್ಯದ ಗಾಡಿಗಳಿಂದ ಉದುರಿದ ಸಣ್ಣ ಬೀಜಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ನೀರು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅವು ಮರಳಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಅನುಭವವು ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಗಿದ ಬೀಜದಂತೆ."
ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತ ರಾಜನು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಮತ್ತೆ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕರೆತರುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಿದನು. ರಾಜ್ಯವು ಮತ್ತೆ ಸುಖಮಯವಾಯಿತು.
Moral
ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವವು ದೇಶದ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು.
