ఒక దట్టమైన అడవి అంచున కవి అనే నక్క నివసించేది. ఆ సంవత్సరం అడవిలో వర్షాలు లేక కవికి ఆహారం దొరకడం చాలా కష్టమైపోయింది. ఆకలి వల్ల కవి చాలా సన్నగా అయిపోయింది.
ఒకరోజు ఆహారం కోసం కవి దగ్గరలోని ఒక గ్రామానికి వెళ్ళింది. అక్కడ ఒక ఇంటి ముందు బ్రూనో అనే కుక్క చాలా ఆరోగ్యంగా, లావుగా కూర్చోవడం కవి చూసింది. దాని శరీరం చాలా మెరుస్తూ ఉంది.
కవి మెల్లగా బ్రూనో దగ్గరకు వెళ్లి, "మిత్రమా, నువ్వు ఎంత ఆరోగ్యంగా ఉన్నావు! నువ్వు ప్రతిరోజూ అడవిలో వేటాడుతూ ఇంత ఆహారం తెచ్చుకుంటావా?" అని అడిగింది.
బ్రూనో నవ్వుతూ, "లేదు మిత్రమా, నేను వేట ఆడను. ఈ ఇంటి యజమాని ప్రతిరోజూ నాకు రుచికరమైన మాంసం, పాలు ఇస్తారు. నేను ఇంటిని కాపాడితే చాలు," అని చెప్పింది.
కవి చాలా ఆశ్చర్యపోయింది. "అయితే నువ్వు కూడా నాతో అడవికి వచ్చేయ్, మనం కలిసి ఆహారం వెతుక్కుందాం!" అని పిలిచింది.
కానీ అప్పుడే కవి దృష్టి బ్రూనో మెడపై ఉన్న ఒక గాయంపై పడింది. అది ఒక గొలుసు వల్ల ఏర్పడిన మచ్చలా ఉంది. "నీ మెడపై ఆ మచ్చ ఎలా వచ్చింది?" అని కవి ఆందోళనగా అడిగింది.
బ్రూనో ముఖం వాడిపోయింది. అది ఇలా చెప్పింది, "ఒకసారి నేను ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్లడానికి ప్రయత్నించాను. అప్పుడు యజమాని కోపంతో నన్ను కర్రతో కొట్టారు. ఇప్పుడు నేను బయటకు వెళ్లకుండా ఉండటానికి, ప్రతిరోజూ రాత్రి నా మెడకు ఒక బరువైన ఇనుప గొలుసు కడతారు."
ఇది విన్న కవి షాక్కు గురైంది. బ్రూనోకి తిండి బాగా దొరుకుతున్నా, తన ఇష్టం వచ్చినట్లు తిరగడానికి స్వేచ్ఛ లేదని కవి గ్రహించింది. "నీకు ఆహారం దొరుకుతోంది నిజమే, కానీ నీకు స్వేచ్ఛ లేదు. నాకు ఆకలిగా ఉండవచ్చు, కానీ నేను నా స్వేచ్ఛను కోల్పోలేను," అని చెప్పి కవి అక్కడి నుండి అడవి వైపు పరుగెత్తింది.
ఆకలిగా ఉన్నా, అడవిలో స్వేచ్ఛగా గాలి పీల్చుకోవడం వల్ల కవికి ఎంతో సంతోషం కలిగింది.
Moral
స్వేచ్ఛ కంటే విలువైనది ఏదీ లేదు.
