కొండల అడుగున కవి మరియు అర్జున్ అనే ఇద్దరు ప్రాణ స్నేహితులు ఉండేవారు. ఒకరోజు వారు అడవి మార్గంలో ప్రయాణించాలని నిర్ణయించుకున్నారు. అడవి చాలా దట్టంగా ఉంది.
వారు నడుస్తుండగా, పొదల నుండి ఒక పెద్ద శబ్దం వచ్చింది. ఒక భయంకరమైన అడవి పంది వారి వైపు వేగంగా దూసుకొచ్చింది. కవి చాలా వేగంగా పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద బండరాయిపైకి ఎక్కి దాక్కున్నాడు. కానీ అర్జున్ మాత్రం భయంతో నిలబడిపోయాడు. కవి తన స్నేహితుడిని కాపాడటం కంటే తన ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవడానికే ప్రాధాన్యత ఇచ్చాడు.
అర్జున్కు తన తాత చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది: 'జంతువులు కదలకుండా ఉన్న వాటిని ఏమీ చేయవు.' వెంటనే అర్జున్ నేలపై పడుకుని, శ్వాస బిగబట్టి చనిపోయినట్లు నటించాడు. ఆ అడవి పంది అతని దగ్గరకు వచ్చి వాసన చూసింది. అతను కదలకుండా ఉండటంతో, అతను చనిపోయాడనుకుని అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది.
ప్రమాదం పోయాక, కవి బండరాయి పై నుండి దిగి వచ్చాడు. "నన్ను క్షమించు అర్జున్, నేను భయపడి నిన్ను వదిలేసి వెళ్ళిపోయాను" అని కవి బాధగా అన్నాడు.
అర్జున్ నిలబడి, ప్రశాంతంగా ఇలా అన్నాడు, "ఆపదలో తోడు లేని స్నేహితుడి కంటే ఒంటరిగా ఉండటమే మేలు." అని చెప్పి అర్జున్ ఒంటరిగా తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించాడు. కవి తన స్వార్థానికి పశ్చాత్తాపపడ్డాడు.
Moral
కష్టకాలంలో వదిలేసే స్నేహితుడి కంటే ఒంటరిగా ఉండటమే మంచిది.
