മലനിരകളുടെ താഴ്വരയിൽ കവി എന്നും അർജുൻ എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം കാട്ടിലൂടെയുള്ള പുതിയൊരു പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു.
കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകുന്തോറും ഇരുട്ട് കൂടിവന്നു. പെട്ടെന്ന്, അടുത്തുള്ള കുറ്റിച്ചെടികളിൽ നിന്ന് വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. ഒരു വന്യപ്പന്നി ദേഷ്യത്തോടെ അവരെ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞുവന്നു. ഭയന്നുപോയ കവി ഉടനെ തന്നെ അടുത്തുള്ള ഒരു വലിയ പാറക്കെട്ടിൽ കയറി ഒളിച്ചു. എന്നാൽ അർജുന് ഒളിക്കാൻ ഒരിടവുമില്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി.
തന്റെ സുഹൃത്തിനെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം കവി സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ മാത്രം ശ്രമിച്ചു. അർജുൻ തന്റെ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ കാര്യം ഓർത്തു: 'മൃഗങ്ങൾ ചലനമില്ലാത്ത ജീവികളെ ഉപേക്ഷിക്കും.' അവൻ പെട്ടെന്ന് നിലത്ത് കിടന്നു, ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് ഒരു മൃതദേഹം പോലെ അനങ്ങാതെ കിടന്നു. വന്യപ്പന്നി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് മണത്തു നോക്കി. അവൻ ചലനമില്ലാതെ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അത് അവിടെ നിന്നും പോയി.
ഭയം മാറിയപ്പോൾ കവി പാറയിൽ നിന്നും താഴെ ഇറങ്ങി വന്നു. അവൻ അർജുനോട് പറഞ്ഞു, "എന്നെ ക്ഷമിക്കണം, ഞാൻ പേടിച്ച് നിന്നെ തനിച്ചാക്കി പോയി."
അർജുൻ ശാന്തനായി എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് പറഞ്ഞു, "ആപത്ത് വരുമ്പോൾ കൂടെയില്ലാത്തവനെ സുഹൃത്തായി കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല." അവൻ തനിയെ യാത്ര തുടർന്നു. കവി തന്റെ തെറ്റിൽ പശ്ചാത്തപിച്ചു.
Moral
ആപത്തുകാലത്ത് കൂടെ നിൽക്കാത്ത സുഹൃത്തിനെ വിശ്വസിക്കരുത്.
