ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ಕವಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ದಟ್ಟವಾದ ಅಡವಿಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಅಡವಿಯ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪೊದೆಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಒಂದು ಕ್ರೂರ ಕಾಡುಹಂದಿ ಅವರೆಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ 달려ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಭಯಗೊಂಡ ಕವಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಲು ಅಥವಾ ಮರ ಹತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕವಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದೆ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ತಾತ ಹೇಳಿದ್ದ ಮಾತು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು: 'ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.' ತಕ್ಷಣವೇ ಅರ್ಜುನನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ, ಉಸಿರನ್ನು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಸತ್ತವನಂತೆ ನಟಿಸಿದನು. ಕಾಡುಹಂದಿ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ವಾಸನೆ ನೋಡಿತು. ಅವನು ಅಲುಗಾಡದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.
ಅಪಾಯ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಕವಿ ಬಂಡೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು ಬಂದನು. "ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ಅರ್ಜುನ, ನಾನು ಹೆದರಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋದೆ" ಎಂದು ಕವಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟನು.
ಅರ್ಜುನನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತು, "ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಕೈಬಿಡುವ ಗೆಳೆಯನಿಗಿಂತ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿರುವುದೇ ಲೇಸು" ಎಂದು ಹೇಳಿ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದನು. ಕವಿ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ದುಃಖಿತನಾದನು.
Moral
ಆಪತ್ತಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೈಬಿಡುವ ಗೆಳೆಯ ನಿಜವಾದ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲ.
