அழகிய மலை அடிவாரத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் எப்போதும் இணைந்தே இருப்பார்கள். ஒரு நாள், காட்டின் வழியாகப் புதிய பாதையில் பயணம் செய்ய முடிவு செய்தார்கள். அடர்ந்த மரங்கள் சூழ்ந்த அந்தப் பாதையில் பறவைகளின் சத்தமும், காற்றின் ஓசையும் மட்டுமே கேட்டது.
திடீரென்று, புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய உருவம் நகர்வதைக் கண்டு இருவரும் அதிர்ந்தனர். ஒரு பயங்கரமான காட்டுப்பன்றி அவர்களை நோக்கி ஆக்ரோஷமாகப் பாய்ந்து வந்தது. கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், அவன் அடுத்த நொடியே அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய பாறையின் இடுக்கில் ஒளிந்து கொண்டான். ஆனால், மாறன் மரம் ஏறவோ அல்லது வேகமாக ஓடி ஒளிந்து கொள்ளவோ தெரியாமல் திகைத்து நின்றான்.
கதிர் தனது நண்பனைப் பற்றிய கவலையை மறந்து, தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள மட்டுமே நினைத்தான். மாறன் மட்டும் தனியாக அந்தப் பயங்கரமான விலங்கு முன் நின்றான். அந்த நேரத்தில் மாறன் ஒரு புத்திசாலித்தனமான முடிவை எடுத்தான். விலங்குகள் மூச்சடக்கி இருக்கும் உயிரினங்களைச் சுற்றியுள்ள மணம் பிடிக்காது என்பதை அவன் நினைவில் வைத்திருந்தான். அவன் மெதுவாகத் தரையில் படுத்து, மூச்சை அடக்கி, உயிர் இல்லாதது போலக் கிடந்தான்.
அந்தப் பன்றி அவன் அருகில் வந்து மோப்பம் பிடித்தது. மாறன் அசைவற்று இருந்ததைக் கண்ட அது, அவன் இறந்துவிட்டான் என்று நினைத்து அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றது. ஆபத்து விலகிவிட்டதை உணர்ந்த கதிர், மெதுவாகப் பாறையிலிருந்து வெளியே வந்தான். அவன் மாறனிடம் ஓடிச் சென்று, "மன்னிக்கவும் நண்பா, நான் பயந்து உன்னைக் கைவிட்டுவிட்டேன்" என்று வருத்தத்துடன் கூறினான்.
மாறன் அமைதியாக எழுந்து நின்றான். அவன் கதிரைப் பார்த்து, "உயிருக்கு ஆபத்து வரும்போது ஒருவரைத் தனியே விட்டுச் செல்லும் நண்பனை விட, ஒரு நிழல்தான் சிறந்தது" என்று கூறிவிட்டு, தனியாகத் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தான். கதிர் தனது சுயநலத்திற்காகத் தன் சிறந்த நண்பனை இழந்ததை எண்ணி வருந்தினான்.
பாடம்
ஆபத்து காலத்தில் கைவிடும் நண்பனை விட, உண்மையான பண்பு கொண்ட தனிமையே சிறந்தது.
