పూర్వం ఒక దట్టమైన అడవిలో ముళ్ళపందులు నివసించేవి. నేటి ముళ్ళపందులలా కాకుండా, అవి చూడటానికి చాలా అందంగా ఉండేవి. వాటి శరీరం పట్టులాంటి మెత్తని రోమాలతో నిండి ఉండేది, వాటికి అస్సలు ముళ్ళు ఉండేవి కావు.
ఆ అందం వల్ల ముళ్ళపందులకు చాలా గర్వం పెరిగిపోయింది. 'మేమే ఈ అడవిలో అందమైన జంతువులం' అని చెప్పుకుంటూ అవి ఇతర జంతువులను ఎగతాళి చేసేవి. ఆ గర్వంతో అవి ఎవరితోనూ స్నేహం చేయకుండా ఒంటరిగా తిరిగేవి.
కానీ, ఆ అందమే వాటికి పెద్ద ముప్పుగా మారింది. అడవిలోని క్రూర మృగాలకు ఆ మెత్తని శరీరం అంటే చాలా ఇష్టం. ముళ్ళు లేకపోవడం వల్ల, వేట జంతువులు వాటిని సులభంగా పట్టుకోగలిగేవి. ముళ్ళపందులు ఎప్పుడూ భయంతో పరుగులు తీస్తూ ఉండేవి.
ఒకరోజు, ఒక నక్క నుండి తప్పించుకున్న తర్వాత, ముళ్ళపందులన్నీ అడవిలోని ఒక జ్ఞాని అయిన ఏనుగు దగ్గరకు వెళ్ళాయి. 'గజరాజా! మేము చాలా అందంగా ఉన్నాము, కానీ మా అందమే మాకు శాపంగా మారింది. మమ్మల్ని రక్షించడానికి ఏదైనా చేయండి!' అని వేడుకున్నాయి.
ఆ ఏనుగు ఆలోచించి ఇలా అంది, 'మీకు రక్షణ కావాలి, కానీ దానికి బదులుగా మీరు అత్యంత ఇష్టపడే మీ అందాన్ని, ఆ మెత్తని రోమాలను వదులుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా?'
ముళ్ళపందులు ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, 'అవును! మా అందం కంటే మా ప్రాణం ముఖ్యం. మమ్మల్ని రక్షించే దేన్నైనా మేము వదులుకుంటాము!' అని చెప్పాయి.
అప్పుడే ఒక అద్భుతం జరిగింది. ముళ్ళపందుల మెత్తని రోమాలు నెమ్మదిగా గట్టిపడి, పదునైన ముళ్ళగా మారడం మొదలైంది. కొద్ది రోజుల్లోనే వాటి శరీరం మొత్తం ముళ్ళతో నిండిపోయింది.
ఇప్పుడు పరిస్థితి మారింది. ఒక నక్క ముళ్ళపందిని పట్టుకోవాలని ప్రయత్నించినప్పుడు, దాని నోటికి ముళ్ళు గుచ్చుకున్నాయి. నొప్పి భరించలేక నక్క అక్కడి నుండి పారిపోయింది. ముళ్ళపందులు తమ గర్వాన్ని వదిలివేసి, సురక్షితంగా మరియు ప్రశాంతంగా జీవించడం ప్రారంభించాయి.
Moral
గర్వం కంటే రక్షణ మరియు శాంతి మిన్న.
