ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳು ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. ಇಂದಿನ ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳಿಗಿಂತ ಅವು ಬಹಳ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಮೈ ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾದ, ರೇಷ್ಮೆಯಂತಹ ಕೂದಲುಗಳಿದ್ದವು, ಮೈ ತುಂಬಾ ಮುಳ್ಳುಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಅತಿ ಸುಂದರವಾದ ರೂಪದಿಂದಾಗಿ ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು. 'ನಾವೇ ಈ ಕಾಡಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಅಹಂಕಾರದಿಂದಾಗಿ ಅವು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡದೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರೆ, ಈ ಅಹಂಕಾರವೇ ಅವುಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಷ್ಟ ತಂದಿತು. ಕಾಡಿನ ಬೇಟೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಈ ಮೃದುವಾದ ಮುಳ್ಳಿಲ್ಲದ ದೇಹಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದು ತುಂಬಾ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಿನವೂ ಅವುಗಳು ಭಯದಿಂದ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಹಸಿವಿನಿಂದಿದ್ದ ನರಿಯೊಂದು ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದಾಗ, ಅವುಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅತೀವ ಭಯಗೊಂಡ ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳು ಕಾಡಿನ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಆನೆ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದವು. 'ಸ್ವಾಮಿ, ನಮಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿ,' ಎಂದು ಅವು ಬೇಡಿಕೊಂಡವು.
ಆನೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು, 'ರಕ್ಷಣೆ ಬೇಕೆಂದರೆ ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಈ ಸುಂದರವಾದ ಮೃದುವಾದ ಕೂದಲನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ?'
ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳು ತಡಮಾಡದೆ, 'ಹೌದು, ನಮ್ಮ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ಜೀವವೇ ಮುಖ್ಯ!' ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ನಡೆಯಿತು. ಅವುಗಳ ಮೃದುವಾದ ಕೂದಲುಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕಠಿಣವಾದ ಮುಳ್ಳುಗಳಾಗಿ ಬದಲಾದವು. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಚೂಪಾದ ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು.
ಈಗ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ನರಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಬಂದಾಗ, ಮುಳ್ಳುಗಳು ನರಿಯ ಬಾಯಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿದವು. ನರಿ ನೋವಿನಿಂದ ಓಡಿಹೋಯಿತು. ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸುರಕ್ಷಿತ ಜೀವನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡವು.
Moral
ಅಹಂಕಾರಕ್ಕಿಂತ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನವೇ ಮುಖ್ಯ.
