కొండల మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన రాజ్యంలో లూనా అనే యువరాణి ఉండేది. ఆమె దగ్గర పట్టు వస్త్రాలు, విలువైన నగలు ఉన్నా, ఆమెకు ఏదీ సరిపోదు. 'నాకు ఇంకా పెద్ద కోట కావాలి, ఇంకా మెరిసే వజ్రాలు కావాలి' అని ఆమె ఎప్పుడూ ఫిర్యాదు చేస్తూ ఉండేది.
ఒకరోజు ఆమె తన తల్లితో, 'అమ్మా, నాకు ప్రపంచంలోనే అత్యంత విలువైన వస్తువులన్నీ కావాలి!' అని గొడవ పడింది. 'మన దగ్గర ఉన్నదానితో సంతోషంగా ఉండాలి' అని తల్లి చెప్పినా ఆమె వినలేదు. అప్పుడు ఇద్దరు దేవతలు వచ్చి, ఆమె కోరుకున్నవన్నీ ఇస్తామని వరం ఇచ్చారు. వెంటనే ఆమె గది నగలు, వస్త్రాలు మరియు వస్తువులతో నిండిపోయింది. ఆమెను సేవ చేయడానికి చాలా మంది సేవకులు వచ్చారు.
మొదట లూనా చాలా సంతోషపడింది, కానీ కొద్దిసేపటికే ఆమెకు ఇబ్బంది మొదలైంది. సేవకులు ఎప్పుడూ ఆమె చుట్టూ తిరుగుతూ, ఆమెను ఇబ్బంది పెట్టడం వల్ల ఆమెకు ప్రశాంతత దొరకలేదు. ఆమెకు ఒంటరిగా ఆడుకోవడానికి లేదా నిద్రపోవడానికి కూడా వీలు పడలేదు. తన స్వేచ్ఛ పోయిందని ఆమె ఏడుస్తూ తల్లి దగ్గరకు వెళ్ళింది.
ఆమె బాధను చూసి దేవతలు మళ్ళీ వచ్చి, ఆ వరం ఉపసంహరించుకున్నారు. అంతా మళ్ళీ పాతది అయిపోయింది. అప్పుడు లూనాకు అర్థమైంది ఏమిటంటే, అతిగా ఆశపడటం వల్ల ఉన్న శాంతి కూడా పోతుందని. ఆమె తన సాధారణ జీవితంలో మళ్ళీ సంతోషంగా ఉండటం మొదలుపెట్టింది.
Moral
అతి ఆశ శాంతిని దూరం చేస్తుంది; ఉన్నదానితో తృప్తి పడటమే నిజమైన సంతోషం.
