ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் நிலா என்ற இளவரசி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளிடம் விலை உயர்ந்த ஆபரணங்களும், பட்டுத் துணிகளும் இருந்தன. ஆனால், நிலாவிற்கு எப்போதும் ஒன்றுமே போதுமானதாக இல்லை. 'எனக்கு இன்னும் பெரிய மாளிகை வேண்டும், இன்னும் மின்னும் வைரங்கள் வேண்டும்' என்று அவள் எப்போதும் புலம்பிக் கொண்டே இருப்பாள்.
ஒரு மாலை வேளையில், தன் தாயிடம், 'அம்மா, என் அறையில் இருக்கும் பொம்மைகள் எல்லாம் பழையதாகிவிட்டன. எனக்கு உலகிலேயே சிறந்த பொருட்கள் அனைத்தும் வேண்டும்!' என்று கோபமாகக் கூறினாள். அவளது தாய், 'நிலா, நம்மிடம் இருப்பதை வைத்து நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்' என்று மென்மையாக அறிவுரை கூறினாலும், நிலா அதைக் கேட்கவில்லை.
அவளது பேராசையைப் பார்த்த இரண்டு மாயக் குயவிகள், அவள் கேட்டதெல்லாம் உடனே கிடைப்பதாக வரம் அளித்தன. அடுத்த நொடியே, நிலாவின் அறை மின்னும் தங்கத்தாலும், வண்ணமயமான ஆடைகளாலும் நிறைந்திருந்தது. அவளுக்குத் துணிகள் மாற்றவும், தலைமுடியை அலங்கரிக்கவும் பத்தளையற்ற வேலைக்காரர்கள் வந்தனர்.
ஆரம்பத்தில் நிலா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். ஆனால், சிறிது நேரத்திலேயே அவளுக்குத் தொல்லைகள் தொடங்கின. வேலைக்காரர்கள் எப்போதும் அவளைச் சுற்றித் திரியத் தொடங்கினர். அவள் எப்போது தூங்க வேண்டும், எப்போது விளையாட வேண்டும் என்று அவர்கள் முடிவு செய்தனர். அவளுக்குத் தனிமை என்பதே இல்லாமல் போனது. எந்நேரமும் யாரோ ஒருவன் அவளைத் தொந்தரவு செய்வதால் அவளால் நிம்மதியாக ஒரு நிமிடம் கூட இருக்க முடியவில்லை.
தன் சுதந்திரத்தையும் நிம்மதியையும் இழந்த நிலா, அழுகையுடன் தன் தாயிடம் ஓடினாள். 'அம்மா, எனக்கு இவை எதுவும் வேண்டாம்! எனக்கு என் பழைய வாழ்க்கையே போதும்!' என்று கதறினாள்.
அவளது வருத்தத்தைப் பார்த்த மாயக் குயவிகள் மீண்டும் தோன்றின. அவர்கள் ஒரு மந்திரத்தைச் சொல்லி, அந்தப் பொருட்களைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டனர். நிலா மீண்டும் தன் பழைய, எளிமையான அறைக்குத் திரும்பினாள். இப்போது அவளிடம் இருந்த சிறிய பொம்மைகளும், சாதாரண ஆடைகளும் அவளுக்குப் பேரானந்தத்தைத் தந்தன. பேராசை நிம்மதியைக் கெடுக்கும் என்பதை அவள் உணர்ந்து கொண்டாள்.
பாடம்
இருப்பதை வைத்துத் திருப்தி அடைவதே உண்மையான மகிழ்ச்சி.
