ఒక అందమైన గ్రామంలో ముల్లా అనే వ్యక్తి నివసించేవాడు. అతని వద్ద ఒక గాడిద ఉండేది. అది కేవలం ఒక జంతువు మాత్రమే కాదు, ముల్లాకు ప్రాణ స్నేహితుడిలా ఉండేది. గాడిద మేత తిన్న తర్వాతే ముల్లా కూడా భోజనం చేసేవాడు. వారిద్దరి మధ్య ఉన్న అనుబంధాన్ని చూసి గ్రామస్తులు ఎంతో ఆశ్చర్యపడేవారు.
ఒక ఉదయం, ముల్లా తన ఇంటి ముందు కూర్చుని ఉన్న సమయంలో, ఏదో తేడాగా ఉందని అతనికి అనిపించింది. సాధారణంగా గాడిద మేత తినే శబ్దం వినిపిస్తుంది, కానీ ఈరోజు అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. వెంటనే అతను భయంతో ఇంటి వెనుకకు వెళ్ళాడు. అక్కడ గాడిదను కట్టిన తాడు తెగిపోయి ఉంది. గాడిద కనిపించలేదు!
"అయ్యో! నా ప్రియ మిత్రుడు ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయాడు!" అని ముల్లా బాధతో అరిచాడు. ఇది విన్న గ్రామస్తులందరూ కలిసి అడవిలో, పొలాల్లో గాడిద కోసం వెతికారు. కానీ రోజంతా వెతికినా గాడిద దొరకలేదు. అందరూ నిరాశగా ఇంటికి వెళ్ళిపోయారు.
సాయంత్రం వేళ, ముల్లా గ్రామంలోని టీ కొట్టు వద్ద చాలా ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని ముఖంలో చిరునవ్వు ఉంది. అది చూసి ఒక గ్రామస్థుడు, "ముల్లా, నీ గాడిద తప్పిపోయింది కదా, నువ్వు ఇంత సంతోషంగా ఎలా ఉన్నావు?" అని అడిగాడు.
ముల్లా నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, "మిత్రులారా, ఒక్కసారి ఆలోచించండి. ఒకవేళ నేను ఆ సమయంలో గాడిద మీద కూర్చుని ఉంటే, ఇప్పుడు నేను కూడా గాడిదతో పాటు కనిపించకుండా పోయేవాడిని! నేను ఇంటి ముందు కూర్చున్నందువల్లే, ఇప్పుడు నేను క్షేమంగా ఇక్కడ ఉన్నాను!"
ముల్లా మాటలు విన్న గ్రామస్తులకు ఒక గొప్ప పాఠం అర్థమైంది. ఏదైనా సమస్య వచ్చినప్పుడు భయపడి వణికిపోవడం కంటే, దానిని తెలివిగా, ప్రశాంతంగా మరియు చిరునవ్వుతో ఎదుర్కోవాలని వారు తెలుసుకున్నారు. ఆ రోజు నుండి గ్రామస్తులందరూ ముల్లా లాగే ప్రతి సమస్యను చిరునవ్వుతో ఎదుర్కోవడం మొదలుపెట్టారు.
Moral
కష్టాలు వచ్చినప్పుడు కంగారు పడకుండా, ప్రశాంతంగా మరియు సానుకూల దృక్పథంతో ఆలోచించాలి.
