ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മുല്ല എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു കഴുത ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് വെറുമൊരു മൃഗമായിരുന്നില്ല, മുല്ലയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു. കഴുത ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ മുല്ലയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. അവരുടെ സ്നേഹം കണ്ട് ഗ്രാമവാസികൾ എന്നും അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ മുല്ല തന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു; കഴുതയുടെ ശബ്ദം ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. ഉടൻ തന്നെ അദ്ദേഹം വീടിന് പിന്നിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. അവിടെ കഴുതയെ കെട്ടിയിരുന്ന കയർ പൊටിയ നിലയിൽ കണ്ടു. കഴുതയെ കാണാനില്ല!
"എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ എവിടെപ്പോയി!" മുല്ല സങ്കടത്തോടെ നിലവിളിച്ചു. ഇതുകേട്ട ഗ്രാമവാസികൾ എല്ലാവരും മുല്ലയെ സഹായിക്കാൻ എത്തി. അവർ കാടുകളിലും പാടങ്ങളിലും ഒരുപാട് തിരഞ്ഞു, പക്ഷേ കഴുതയെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വൈകുന്നേരം എല്ലാവരും തളർന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ചായക്കടയിൽ മുല്ല വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നത് എല്ലാവരും കണ്ടു. അത്ഭുതപ്പെട്ട ഒരു അയൽവാസി ചോദിച്ചു, "മുല്ലേ, നിങ്ങളുടെ കഴുതയെ കാണാതായല്ലോ, പിന്നെങ്ങനെ ഇത്ര സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു?"
മുല്ല ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "സുഹൃത്തുക്കളേ, ഞാൻ ആ സമയത്ത് കഴുതയുടെ പുറത്ത് ഇരുന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ ഞാനും കഴുതയോടൊപ്പം കാണാതാകുമായിരുന്നു! ഞാൻ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ സുരക്ഷിതനാണ്!"
മുല്ലയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. ഒരു പ്രശ്നം വരുമ്പോൾ പരിഭ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ നേരിടാൻ ശ്രമിച്ചാൽ മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിക്കുമെന്ന് അവർ പഠിച്ചു. അന്നുമുതൽ ഗ്രാമവാസികൾ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടാൻ ശീലിച്ചു.
Moral
പ്രശ്നങ്ങളെ പരിഭ്രമിക്കാതെ പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടുക.
