ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಲ್ಲಾ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದು ಕತ್ತೆಯಿತ್ತು. ಆ ಕತ್ತೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಿಯಲ್ಲದೆ, ಅವನ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯನಂತಿತ್ತು. ಕತ್ತೆ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರವಷ್ಟೇ ಮುಲ್ಲಾ ತಾನು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ಮುಂಜಾನೆ ಮುಲ್ಲಾ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ತಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮೌನ ಎದುರಾಯಿತು. ಕತ್ತೆ ಮೇಯುವ ಶಬ್ದ ಇಂದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಾಬರಿಯಾದ ಅವನು ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಕತ್ತೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹಗ್ಗ ಕಡಿದು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಕತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ!
"ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳೆಯ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು?" ಎಂದು ಮುಲ್ಲಾ ಅಳತೊಡಗಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಕತ್ತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟರು. ಕಾಡು ಮತ್ತು ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕಿದರೂ ಕತ್ತೆ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಬೇಸರದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದರು.
ಸಂಜೆ времяದಲ್ಲಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ಕೇಳಿದರು, "ಮುಲ್ಲಾ, ನಿನ್ನ ಕತ್ತೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದೆ, ನೀನು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ?"
ಮುಲ್ಲಾ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನಾನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕತ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ಅಂದರೆ, ಈಗ ನಾನು ಕೂಡ ಕತ್ತೆಯ ಜೊತೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ! ನಾನು ಮನೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನಾನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದೇನೆ!"
ಮುಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದಾಗ ಗಾಬರಿಯಾಗುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ ಮತ್ತು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದರೆ ಭಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಎದುರಾಗುವ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮುಲ್ಲಾಳಂತೆ ನಗುಮುಖದಿಂದ ಎದುರಿಸಲು ಕಲಿತರು.
Moral
ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿಯಾಗದೆ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಮತ್ತು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕು.
