ஒரு அழகான கிராமத்தில் முல்லா என்ற மனிதர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் ஒரு கழுதை இருந்தது. அந்த கழுதை வெறும் விலங்கு மட்டுமல்ல, முல்லாவின் சிறந்த நண்பனைப் போல இருந்தது. முல்லா அந்த கழுதைக்கு மிகவும் அன்பு செலுத்தினார். அது நன்றாகத் தீவனம் சாப்பிட்ட பிறகுதான் அவரும் உணவருந்துவார். அந்தத் தம்பதியினரின் அன்பைக் கண்டு கிராம மக்கள் அனைவரும் வியந்து போவார்கள்.
ஒரு காலை வேளையில், முல்லா தனது வீட்டின் முன் அமர்ந்து இயற்கையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு விசித்திரமான அமைதி அவருக்குத் தோன்றியது. வழக்கமாகத் தீவனம் உண்ணும் போது கழுதை எழுப்பும் சத்தம் இன்று கேட்கவில்லை. உடனே அவர் பயத்துடன் வீட்டின் பின்புறம் ஓடினார். அங்கே கழுதை கட்டியிருந்த கயிறு அறுந்து கிடப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தார். "ஐயோ! என் அன்புத் தோழியே எங்கேயோ போய்விட்டதே!" என்று வருத்தத்துடன் கத்தினார்.
இதைக் கேட்ட கிராமத்தினர் அனைவரும் முல்லாவிற்குத் துணையாக வந்து, காடுகளிலும் வயல்களிலும் கழுதையைத் தேடினர். ஆனால் நாள் முழுவதும் தேடியும் கழுதை கிடைக்கவில்லை. அனைவரும் சோர்ந்து போய் வீடு திரும்பினர்.
அன்று மாலை, ஊர் மக்கள் கூடும் டீக்கடையில் முல்லா அமர்ந்திருந்தார். ஆனால் அவர் முகத்தில் சோகம் இல்லை, மாறாக ஒரு மெல்லிய புன்னகை இருந்தது. இதைப் பார்த்த ஒரு பெரியவர், "முல்லா, உன் அன்பான கழுதை காணாமல் போனதே, நீ எப்படி இவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கிறாய்?" என்று கேட்டார்.
முல்லா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "நண்பர்களே, நான் அந்தத் தருணத்தில் கழுதையின் மீது அமர்ந்திருந்தால், இப்போது நானும் கழுதையோடு காணாமல் போயிருப்பேன்! நான் தரையில் அமர்ந்திருந்ததால், இப்போது நான் உயிரோடு இங்கே அமர்ந்திருக்கிறேன்!"
முல்லாவின் இந்த நகைச்சுவை கலந்த பதில், அங்கிருந்தவர்களுக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்பித்தது. ஒரு பிரச்சனை வந்தவுடன் பயந்து நடுங்குவதை விட, அதைத் தர்க்கரீதியாகப் பார்த்தால் பயம் குறையும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். அன்றிலிருந்து கிராம மக்கள் எந்தப் பிரச்சனை வந்தாலும் முல்லாவைப் போலவே புன்னகையோடு எதிர்கொள்ளப் பழகிக்கொண்டனர்.
பாடம்
பிரச்சனைகளைக் கண்டு பயப்படாமல், நிதானமாகவும் புன்னகையுடனும் அணுகினால் தீர்வு காண முடியும்.
