అనగనగా మాధవ అనే ఒక విజ్ఞాని ఉండేవాడు. ఒకరోజు రాజుగారు ఆయనను తన సభకు ఆహ్వానించారు. ప్రయాణం కోసం మరియు అవసరాల కోసం రాజుగారు మాధవనికి చాలా బంగారు నాణేలు ఇచ్చారు.
మాధవ భార్య లక్ష్మి, "మనం తిరిగి వచ్చేటప్పుడు ఇంటికి కావాల్సిన ధాన్యాలు మరియు నాకు ఒక కొత్త చీర తీసుకురండి" అని కోరింది. మాధవ అందుకు ఒప్పుకున్నాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత మాధవ తిరిగి వచ్చాడు. అతని చేతిలో రెండు పెద్ద మూటలు ఉన్నాయి. లక్ష్మి ఆత్రుతగా వచ్చి, "మన ఆహార సామాగ్రి ఎక్కడ?" అని అడిగింది.
మాధవ నవ్వుతూ ఆ మూటలను తెరిచాడు. అందులో ధాన్యాలు లేవు, బదులుగా ఎంతో విలువైన పుస్తకాలు ఉన్నాయి! పురాణాలు, కథలు మరియు జ్ఞానాన్ని అందించే గ్రంథాలు అవి. మాధవ ఇలా అన్నాడు, "లక్ష్మి, ధాన్యం తినేస్తే అయిపోతుంది, బట్టలు అరిగిపోతాయి. కానీ ఈ పుస్తకాల్లోని జ్ఞానం ఎప్పటికీ తరగదు. ఇది మన పిల్లలకు, మనవళ్లకు కూడా ఉపయోగపడుతుంది. ఇదే మన నిజమైన సంపద."
పుస్తకాలు కొన్న తర్వాత మిగిలిన కొద్దిపాటి డబ్బుతో, మాధవ లక్ష్మి కోసం ఒక అందమైన పట్టు చీర కొన్నాడు. "నేను చేసిన పనిలో ఏమైనా తప్పు ఉందా?" అని అడిగాడు.
లక్ష్మికి చాలా గర్వంగా అనిపించింది. ఆమె కళ్ళలో ఆనందం మెరిసింది. "లేదు మాధవ, మీరు తెచ్చిన ఈ జ్ఞాన నిధి మన ఇంటికి గొప్ప గౌరవం," అని చెప్పి అతడిని హత్తుకుంది.
