ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಧವ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಿ ಇದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಅರಮನೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು. ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ರಾಜನು ಮಾಧವನಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.
ಮಾಧವನ ಪತ್ನಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ, "ನಾವು ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ನನಗೊಂದು ಹೊಸ ಸೀರೆ ತರುವಿ" ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಮಾಧವನು ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮಾಧವನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ, ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ದೊಡ್ಡ ಚೀಲಗಳಿದ್ದವು. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಆತನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. "ನಮ್ಮ ಆಹಾರದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಎಲ್ಲಿं?" ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು.
ಮಾಧವನು ನಗುತ್ತಾ ಆ ಚೀಲಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು. ಅದರಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯಗಳ ಬದಲಾಗಿ ಸುಂದರವಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದವು! ಪುರಾತನ ಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅವುಗಳಾಗಿದ್ದವು. "ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಧಾನ್ಯಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತವೆ, ಬಟ್ಟೆಗಳು ಹಳೆಯದಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನ ಎಂದಿಗೂ ಅಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಿಜವಾದ ಆಸ್ತಿ," ಎಂದು ಮಾಧವನು ವಿವರಿಸಿದನು.
ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದ ನಂತರ ಉಳಿದ ಸಣ್ಣ ಮೊತ್ತದಲ್ಲಿ ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಒಂದು ಸೀರೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟನು. "ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪೇ?" ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದನು.
ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸಿತು. "ಇಲ್ಲ ಮಾಧವ, ನೀವು ತಂದ ಈ ಜ್ಞಾನದ ನಿಧಿಯೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು," ಎಂದು ಅವಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು.
Moral
ವಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಜ್ಞಾನವೇ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಸಂಪತ್ತು.
