പണ്ട് പണ്ട്, മാധവൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു വിവേകിയായ പണ്ഡിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. യാത്രയ്ക്കും ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി രാജാവ് മാധവന് ധാരാളം സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ നൽകി.
യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മാധവന്റെ ഭാര്യ ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു, "നമുക്ക് ആവശ്യമായ ധാന്യങ്ങളും എനിക്കൊരു പുതിയ സാരിയും കരുതി വരണേ" എന്ന്. മാധവൻ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മാധവൻ തിരിച്ചെത്തി. കയ്യിൽ വലിയ രണ്ട് പൊതികളുമായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം വന്നത്. ലക്ഷ്മി ഓടിവന്നു ചോദിച്ചു, "നമ്മുടെ ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ എവിടെ?"
മാധവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ പൊതികൾ തുറന്നു. അതിൽ ധാന്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം അമൂല്യമായ പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു! പുരാണങ്ങളും കഥകളും അറിവും നിറഞ്ഞ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ. മാധവൻ പറഞ്ഞു, "ലക്ഷ്മി, ധാന്യങ്ങൾ കഴിച്ചു തീരും, വസ്ത്രങ്ങൾ പഴകിയും പോകും. എന്നാൽ ഈ പുസ്തകങ്ങളിലെ അറിവ് നമ്മുടെ തലമുറകളെ എന്നും നയിക്കും. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്."
പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിയ ശേഷം ബാക്കിയായ ചെറിയ തുക കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ലക്ഷ്മിക്ക് ഒരു സാരിയും വാങ്ങി നൽകി. "ഞാൻ ചെയ്തതിൽ തെറ്റുണ്ടോ?" എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
ലക്ഷ്മിക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. അറിവിന്റെ ഈ വലിയ നിധി കണ്ട് അവൾ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു, "ഒരിക്കലുമില്ല, നിങ്ങൾ ചെയ്തത് ഏറ്റവും നല്ല കാര്യമാണ്."
Moral
ഭൗതികമായ വസ്തുക്കളേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാണ് അറിവ് എന്ന സമ്പത്ത്.
