ஒரு காலத்தில், அறிவார்ந்த குணமும் எதற்கும் அஞ்சாத மனமும் கொண்ட கவிஞன் மாறன் வாழ்ந்து வந்தான். ஒருமுறை, அவன் அந்த நாட்டின் மன்னரின் அரசவையில் ஒரு முக்கியமான விவாதத்திற்கு அழைக்கப்பட்டான். மன்னர் அவனுக்குப் பயணம் மேற்கொள்ளவும், தேவையான பொருட்களை வாங்கவும் தாராளமான தொகையை வழங்கினார்.
செல்லமாள், மாறனின் அன்பு மனைவி, அவனை வழிஅனுப்பி வைத்தபோது, "நாம் திரும்ப வரும்போது வீட்டிற்குத் தேவையான தானியங்கள் மற்றும் சில புதிய துணிகளை வாங்கி வாருங்கள்" என்று அன்புடன் கூறினாள். மாறன், "நிச்சயமாகச் செல்லம்மாள், நீ கேட்டதெல்லாம் வாங்கி வருகிறேன்" என்று வாக்குறுதி அளித்துத் தனது பயணத்தைத் தொடங்கினான்.
பல நாட்கள் கழித்து, மாறன் ஊருக்குத் திரும்பினான். அவனது கைகளில் இரண்டு பெரிய மூட்டைகள் இருந்தன. செல்லமாள் ஆவலுடன் ஓடிவந்து, "நமது வீட்டுப் பொருட்கள் எங்கே?" என்று கேட்டாள்.
மாறன் மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டு, மூட்டைகளைத் திறந்தான். அதில் தானியங்கள் இல்லை; மாறாக, விலைமதிப்பற்ற இலக்கிய நூல்கள், பழங்காலக் கதைகள் மற்றும் அறிவுக்கருத்துக்கள் நிறைந்த புத்தகங்கள் இருந்தன. அவற்றை ஒவ்வொன்றாகக் காட்டியபடி மாறன் கூறினான், "செல்லம்மாள், மன்னர் கொடுத்த பணத்தில் பெரும்பாலானவற்றை நான் இந்த நூல்களை வாங்கவே செலவிட்டேன். தானியங்கள் ஒரு நாள் தீர்ந்துவிடும், துணிகள் தேய்ந்து போகும். ஆனால், இந்த நூல்களில் உள்ள அறிவு நம் சந்ததியினரைத் தலைசிறந்தவர்களாக மாற்றும். இந்த அழியாத செல்வமே நமக்கு உண்மையான சொத்து."
அவன் அந்தப் புத்தகங்களில் இருந்து மீதமிருந்த மிகச் சிறிய தொகையில், செல்லமாள் கேட்ட ஒரு அழகான பட்டுத் துணியை மட்டும் வாங்கினான். "நூல்களை வாங்கியது போக மீதி இருந்த பணத்தில் தான் இதை வாங்கினேன். நான் செய்ததில் ஏதேனும் தவறு இருக்கிறதா?" என்று அவன் கேட்டான்.
செல்லமாள் முதலில் ஆச்சரியப்பட்டாலும், கணவனின் உயர்ந்த சிந்தனையைக் கண்டு நெகிழ்ந்து போனாள். அவளது கண்களில் மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் மின்னின. "நீங்கள் எடுத்த முடிவு மிகச் சரியானது. இந்த அறிவுப் பொக்கிஷங்கள் நம் வீட்டிற்குப் பெருமை சேர்க்கும்" என்று கூறி அவனைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டாள்.
பாடம்
பொருட்களை விட அறிவு மற்றும் புத்தகங்களே என்றும் அழியாத உண்மையான செல்வங்கள்.
