ఒక అందమైన రాజ్యంలో కవి అనే ధైర్యవంతుడైన యువకుడు ఉండేవాడు. అతను అన్యాయాన్ని ఎదిరించేవాడు. అతని ధైర్యానికి ఆగ్రహించిన రాజు, కవికి కఠినమైన శిక్ష విధించాడు.
జైలులో ఉన్నప్పుడు కవి రాజును వేడుకున్నాడు, "మహారాజా, శిక్ష పడకముందు నా వృద్ధ తల్లిని ఒక్కసారి చూడనివ్వండి. ఆమె నా కోసం ఎదురుచూస్తోంది."
కానీ రాజు, "చట్టం అందరికీ సమానమే, నీ కోసం ప్రత్యేక మినహాయింపు ఇవ్వలేను," అని చెప్పాడు.
కవి ప్రాణ స్నేహితుడు అర్జున్ ఇది చూసి తట్టుకోలేకపోయాడు. అతను రాజు ముందుకు వచ్చి, "మహారాజా, కవిని ఇంటికి వెళ్ళనివ్వండి. అతని బదులు నేనే శిక్షను స్వీకరిస్తాను. నా స్నేహితుడిని ఒంటరిగా వదిలేయలేను," అని అన్నాడు.
అర్జున్ త్యాగానికి మెచ్చిన రాజు అనుమతించాడు. కవి ఇంటికి వెళ్లి తిరిగి వచ్చేసరికి వర్షం వల్ల ఆలస్యమైంది. అప్పటికే అర్జున్కు శిక్ష అమలు చేసే సమయం వచ్చింది.
కవి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, "స్నేహితుడా, నన్ను క్షమించు! నేను ఆలస్యంగా వచ్చాను. దయచేసి అర్జున్ను వదిలేయండి, నాకు శిక్ష వేయండి!" అని వేడుకున్నాడు.
అర్జున్ నవ్వుతూ, "కవి, నువ్వు నీ తల్లిని చూసుకున్నావు కదా, అదే చాలు. నీకు తోడుగా ఉండటం నా బాధ్యత," అన్నాడు.
వారిద్దరి మధ్య ఉన్న గొప్ప స్నేహాన్ని చూసి రాజు మనసు కరిగింది. "ఇంతటి నిజమైన స్నేహాన్ని నేను చూడలేదు. మీ స్నేహం ముందు నా శిక్ష ఓడిపోయింది," అని చెప్పి ఇద్దరినీ విడుదల చేశాడు.
Moral
కష్టకాలంలో తోడుగా నిలిచేవాడే నిజమైన స్నేహితుడు.
