ಒಂದು ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುತಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ರಾಜನು ಕವಿಗೆ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದನು.
ಕೈದಿಗಾಗಿದ್ದಾಗ ಕವಿ ರಾಜನ ಬಳಿ ವಿನಂತಿಸಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಶಿಕ್ಷೆಯ ಮೊದಲು ನನ್ನ ವೃದ್ಧ ತಾಯಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲು ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ."
ಆದರೆ ರಾಜನು, "ಕಾನೂನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ, ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರ ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದನು.
ಕವಿಯ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯ ಅರ್ಜುನ್ ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ತಡೆಯಲಾರದೆ ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಬಂದನು. "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಕವಿಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡಿ. ಬದಲಾಗಿ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನೊಬ್ಬನೇ ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ಬರಲಾರೆ."
ಅರ್ಜುನನ ಈ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜನು ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಕವಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಾಪಸ್ ಬರುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಕಾರಣ ವಿಳಂಬವಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಕವಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಳತೊಡಗಿದನು, "ಗೆಳೆಯಾ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು! ನಾನು ತಡವಾಗಿ ಬಂದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸು!"
ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಕವಿ, ನೀನು ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯಲ್ಲವೇ? ಅದು ಸಾಕು. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವುದು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ."
ಇವರಿಬ್ಬರ ಅತೀವವಾದ ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜನ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿತು. "ಇಂತಹ ಗಾಢವಾದ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷೆ ಸೋತಿದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು.
