മനോഹരമായ ഒരു രാജ്യത്ത് കവി എന്ന ധീരനായ ഒരു യുവാവ് താമസിച്ചിരുന്നു. അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുന്ന അവൻ രാജാവിനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. ഇതിന്റെ ഫലമായി രാജാവ് കവിയെ കഠിനമായ ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചു.
തടവിലായിരിക്കുമ്പോൾ കവി രാജാവിനോട് ഒരു അപേക്ഷ നടത്തി. "പ്രഭോ, ശിക്ഷയ്ക്ക് മുൻപ് എന്റെ പ്രായമായ അമ്മയെ ഒന്ന് കാണാൻ എനിക്ക് അനുവാദം നൽകണം. അവർ എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്."
എന്നാൽ രാജാവ് അത് നിരസിച്ചു. "നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണ്. നിനക്ക് പ്രത്യേക ഇളവുകൾ നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല," രാജാവ് പറഞ്ഞു.
കവിയുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായ അർജുൻ ഇത് കണ്ടുനിൽക്കാനാവില്ലെന്ന് കരുതി മുന്നോട്ട് വന്നു. "പ്രഭോ, കവിയെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ അനുവദിക്കൂ. പകരം ഞാൻ ശിക്ഷ ഏറ്റെടുക്കാം. എന്റെ സുഹൃത്തിനെ ഒറ്റയ്ക്കിട്ടിട്ട് എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല."
അർജുന്റെ ഈ വലിയ മനസ്സ് കണ്ട് രാജാവ് സമ്മതിച്ചു. കവി വേഗത്തിൽ വീട്ടിലെത്തി തിരികെ വരുമ്പോൾ വലിയൊരു മഴ പെയ്തതിനാൽ വൈകിപ്പോയി. അർജുനെ ശിക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന സമയം കവി അവിടെയെത്തി.
കവി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി ചെന്നു. "സുഹൃത്തേ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ! ഞാൻ വൈകിപ്പോയി. എന്നെ ശിക്ഷിക്കൂ, അർജുനെ വിട്ടയക്കൂ!"
അർജുൻ ശാന്തനായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "കവി, നീ നിന്റെ കടമ നിർവ്വഹിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് വിഷമിക്കേണ്ട. നിന്റെ കൂടെ നിൽക്കുക എന്നത് എന്റെ വാക്കാണ്, അത് ഞാൻ പാലിക്കും."
ഇരുവരുടെയും സ്നേഹവും ആത്മബന്ധവും കണ്ട രാജാവിന്റെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞുപോയി. "ഇത്രയും വലിയൊരു സൗഹൃദം ഞാൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ എന്റെ ശിക്ഷ തോറ്റുപോയി," എന്ന് പറഞ്ഞ് രാജാവ് രണ്ടുപേരെയും മോചിപ്പിച്ചു.
Moral
ആപത്തുകാലത്ത് കൂടെ നിൽക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത്.
