విశాలమైన నీలి ఆకాశంలో సూర్యుడు మరియు గాలి మంచి స్నేహితులుగా ఉండేవారు. కానీ గాలికి ఒక అలవాటు ఉండేది; తనే అన్నిటికంటే బలవంతుడినని ఎప్పుడూ గొప్పలు చెప్పుకుంటూ ఉండేది.
ఒకరోజు గాలి సూర్యుడితో, "చూడు మిత్రమా, నేను ఎంత శక్తివంతుడినో! నేను పెద్ద చెట్లను కూడా పీకివేయగలను. నిన్ను కన్నా నేనే ఎక్కువ శక్తివంతుడిని!" అని గర్వంగా అంది.
సూర్యుడు నవ్వుతూ, "శక్తి అంటే కేవలం బలం ప్రదర్శించడం కాదు, అది ఎలా ఉపయోగించామన్నదే ముఖ్యం. మనం ఒక యాత్రికుడి ద్వారా ఇది ఎలాగో చూద్దాం" అన్నాడు.
అప్పుడే ఒక యాత్రికుడు ఆ దారిలో నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు. అతను ఒక మందపాటి దుప్పటి మరియు టోపీ ధరించి ఉన్నాడు. గాలి తన శక్తిని చూపించాలని అనుకుని, ఒక్కసారిగా పెద్ద తుఫానులా వీచింది. ఆ గాలికి యాత్రికుడు భయపడి, ఒక చెట్టు కింద కూర్చున్నాడు. అతని టోపీ కూడా ఎగిరిపోయింది.
"చూశావా సూర్యా, నా శక్తి!" అని గాలి గర్వంగా అరిచింది.
సూర్యుడు శాంతంగా, "ఇప్పుడు నా వంతు" అని చెప్పి, తన మృదువైన కిరణాలను ఆ యాత్రికుడిపై పడేలా చేశాడు. సూర్యుడి వెచ్చదనం వల్ల యాత్రికుడికి చలి తగ్గి, హాయిగా అనిపించింది. అతను మళ్ళీ లేచి నడక సాగించాడు.
కొంత సమయం తర్వాత, ఎండ కొంచెం పెరిగినప్పుడు, ఆ యాత్రికుడు తన భారమైన దుప్పటిని తీసివేసి, చాలా హాయిగా నడవడం మొదలుపెట్టాడు. ఇది చూసి గాలికి తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. గాలి బలంగా వీచడం వల్ల యాత్రికుడు ఇబ్బంది పడ్డాడు, కానీ సూర్యుడి వెచ్చదనం అతనికి సహాయపడింది.
"నన్ను క్షమించు మిత్రమా, నిజమైన శక్తి అంటే ఇతరులను ఇబ్బంది పెట్టడం కాదు, వారికి అవసరమైనప్పుడు సహాయం చేయడం" అని గాలి అంది. అప్పటి నుండి గాలి గర్వం వదిలేసి, అందరికీ హాయినిచ్చే చల్లని గాలుగా మారింది.
Moral
నిజమైన శక్తి ఇతరులను ఇబ్బంది పెట్టడంలో లేదు, వారికి సహాయం చేయడంలో ఉంది.
