വിശാലമായ നീലാകാശത്ത് സൂര്യനും കാറ്റും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. എന്നാൽ കാറ്റിന് ഒരു വലിയ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; താൻ വളരെ ശക്തനാണെന്ന് എപ്പോഴും തള്ളിക്ക പറയാൻ കാറ്റിന് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം കാറ്റ് സൂര്യനോട് പറഞ്ഞു, "സുഹൃത്തേ, എന്നെ നോക്കൂ! എനിക്ക് വലിയ മരങ്ങളെപ്പോലും പിഴുതെറിയാൻ കഴിയും. നിന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ ശക്തി എനിക്കുണ്ട്!"
സൂര്യൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ശക്തി എന്നത് മറ്റുള്ളവരെ പേടിപ്പിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്. നമുക്ക് ഒരു യാത്രക്കാരന്റെ സഹായത്തോടെ ഇത് പരീക്ഷിക്കാം."
അപ്പോൾ ഒരു യാത്രക്കാരൻ ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു വരികയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം കനത്ത ഒരു പുതപ്പും തൊപ്പിയും ധരിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ശക്തി കാണിക്കാൻ കാറ്റ് ആഞ്ഞു വീശി. കാറ്റിന്റെ ആഘാതത്തിൽ യാത്രക്കാരൻ തളർന്നുപോയി, പേടിച്ച് ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നുപോയി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൊപ്പിയും പറന്നുപോയി.
"കണ്ടോ സൂര്യാ, ഞാൻ എത്ര ശക്തനാണെന്ന്!" കാറ്റ് അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
സൂര്യൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, "ഇനി എന്റെ ഊഴം." സൂര്യൻ തന്റെ പ്രകാശം മൃദുവായി ആ യാത്രക്കാരന്റെ മേൽ പതിപ്പിച്ചു. സൂര്യന്റെ ചൂട് അദ്ദേഹത്തിന് ആശ്വാസം നൽകി. അദ്ദേഹം പതിയെ എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ പുതപ്പ് തോളിൽ ഇട്ട് യാത്ര തുടർന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വെയിൽ അല്പം കൂടി ശക്തമായപ്പോൾ, യാത്രക്കാരൻ തന്റെ കനത്ത പുതപ്പ് മാറ്റിവെച്ച് വളരെ സുഖകരമായി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് കണ്ട കാറ്റ് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അമിതമായ കാറ്റ് യാത്രക്കാരനെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു, എന്നാൽ സൂര്യന്റെ ചൂട് അദ്ദേഹത്തിന് ഉന്മേഷം നൽകി.
"ക്ഷമിക്കണം സുഹൃത്തേ, ശക്തി എന്നത് മറ്റുള്ളവരെ തളർത്തുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് അവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നതിലാണ്" എന്ന് കാറ്റ് പറഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ കാറ്റ് ഒരു തെന്നലായി മാറി എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
Moral
ശക്തി എന്നത് മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കാനല്ല, മറിച്ച് അവർക്ക് സഹായം ചെയ്യാനാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്.
