ನೀಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಗಾಳಿ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಗಾಳಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ತಾನು ತುಂಬಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಎಂದು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಡಾಯಿಮಾತನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಗಾಳಿಯು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ, "ನೋಡು ಗೆಳೆಯಾ, ನಾನು ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳನ್ನು ಬೀಳಿಸಬಹುದು! ನಾನೇ ನಿನ್ನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ," ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೇಳಿತು.
ಸೂರ್ಯನು ನಗುತಲೇ, "ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಬಲ ತೋರಿಸುವುದಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ. ನಾವು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸೋಣ," ಎಂದನು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ದಪ್ಪನೆಯ ಚಾದರ ಮತ್ತು ಟೊಪ್ಪಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಗಾಳಿಯು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು. ಗಾಳಿಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಕನು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಟೊಪ್ಪಿಯೂ ಹಾರಿಹೋಯಿತು.
"ನೋಡಿದೆಯಾ ಸೂರ್ಯಾ, ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ!" ಎಂದು ಗಾಳಿ ಕೂಗಿತು.
ಸೂರ್ಯನು ಶಾಂತವಾಗಿ, "ಈಗ ನನ್ನ ಸರದಿ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಮೃದುವಾದ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ಬೀರಿಸಿದನು. ಸೂರ್ಯನ ಉಷ್ಣತೆಯಿಂದ ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಚಳಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅವನು ಎದ್ದು ನಿಂತು ತನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖವು ಆರಾಮದಾಯಕವಾಗಿ ಕಂಡಾಗ, ಆ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಭಾರವಾದ ಚಾದರವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ ಹಗುರವಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಡೆಯತೊಡಗಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಗಾಳಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅತಿಯಾದ ಗಾಳಿಯು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡಿತು, ಆದರೆ ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖವು ಅವನಿಗೆ ನೆರವಾದವು.
"ಕ್ಷಮಿಸು ಗೆಳೆಯಾ, ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡುವುದಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ನೆರವಾಗುವುದು," ಎಂದು ಗಾಳಿ ಹೇಳಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಗಾಳಿಯು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಂಪಾದ ತಂಗಾಳಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು.
Moral
ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯು ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ.
